In mijn vorige blog heb ik uitgelegd wat zelfontwikkeling te maken heeft met jou als begeleider in de (gehandicapten)zorg en in deze blog leg ik uit wat zelfreflectie hiermee te maken heeft.

Zelfontwikkeling is heel fijn, je leert kwaliteiten beter kennen, je leert je valkuilen beter kennen en je leert ook nog iets aan die valkuilen doen zodat je verder komt in je leven.

 

Zoals ik met de hamer theorie al vertelde ben jij je eigen gereedschap. Hoe beter jij jezelf kent hoe beter jij jezelf als gereedschap in kunt zetten.

Jezelf leren kennen doe je o.a. door te reflecteren op jezelf. Dit heb je op school, als het goed is, al tot in den treure gehad. Toen snapte ik het nut er niet zo goed van, jij misschien ook niet? Maar nu snap ik het des te meer.

Zelfreflectie; lekker in de spiegel kijken?

zelfreflectie

 

Reflecteren betekent dat je op een systematische manier jou functioneren eens even goed gaat bekijken. Ik merkte dat ik na mijn opleiding bijna meteen gestopt ben met reflecteren, want daar was ik eeeiindelijk! van af.

Tot ik op het werk in een situatie kwam waarvan ik mezelf achteraf afvroeg of ik het wel goed gedaan had. Toen besefte ik hoe belangrijk reflecteren is om te leren van situaties en om jezelf beter te leren kennen.

Als je na iedere moeilijke situatie in een dienst er even een reflectie overheen gooit voor jezelf, kom je er vaak wel achter dat je steeds tegen hetzelfde thema aanloopt. Als je dat ontdekt hebt kun je er ook iets aan doen en word je een betere begeleider.

En dat is de bedoeling van het reflecteren.

Methodes voor zelfreflectie:

Je hebt verschillende methodes om op jezelf te reflecteren. Hieronder zie je er enkele met link naar de website voor de uitleg.

Over het algemeen komen deze methodes op hetzelfde neer. Het gaat erom dat je naar jezelf kijkt en ontdekt waar jou kwaliteiten en je valkuilen liggen. Kies iets uit wat goed bij jou past. welke dat is maakt niet zoveel uit.

Reflecteren over jezelf doet soms pijn.

Tijdens het reflecteren op mezelf kwam ik heel vaak op hetzelfde thema uit. Of ik wel goed genoeg was.

  • Wie was ik om een bewoner of deelnemer ergens op aan te spreken.
  • Had ik wel het recht om soms streng te zijn.
  • Wie was ik om een collega feedback te geven.
  • Was mijn mening wel 'waar' genoeg.
  • Was wat ik tijdens een vergadering wilde inbrengen wel boeiend genoeg.
  • Zagen ouders mij wel als volwaardig?
    etc.

Ik wist wel dat mijn zelfbeeld niet al te best was maar om met iedere zelfreflectie daar weer op uit te komen deed best veel pijn. Als ik nu na een reflectiemoment over een situatie erachter kom dat ik nog steeds met hetzelfde thema aan het stoeien ben is dat wel even zuur.

Maar van reflecteren kun je leren..

En niemand is perfect. Het is oké om een valkuil te hebben, of 2, of 3.. of 8? Dat betekent dat je hier iets aan kunt doen en nog beter kunt worden dan jij nu al bent!

Voor mij betekende dit om met mijn eigenwaarde aan de slag te gaan. Dit lijkt in eerste instantie niet zoveel met het vak te maken te hebben. Maar als je zoveel aan jezelf, jou kennis en jou manier van handelen twijfelt ben jij voor de bewoners of deelnemers geen sterkte pilaar waarbij ze weten waar ze aan toe zijn.

Mensen met een verstandelijke beperking voelen vaak, al dan niet bewust, veel beter aan wat voor energie jij uitstraalt dan wie dan ook. Ze kennen jouw houding en jou gedrag. Als dat anders is dan anders, vaak doordat je niet lekker in je vel zit merken ze dat.

Ik besefte me dat als ik onzeker was over wat ik deed, de bewoner of deelnemer waarschijnlijk ook onzeker was over wat ik deed. Dat creëert onveiligheid.

Aanpakken die hap.

Als je dus met het reflecteren aan de gang bent gegaan en je tot de conclusie bent gekomen dat er misschien wel een of enkele thema's zijn die steeds terug komen is het zaak om deze aan te pakken. Nee ze hoeven echt niet met een uurtje opgelost te worden. Sommige dingen blijven misschien wel jaren een 'dingetje' maar ben er wel mee bezig.

Vraag jezelf af; wat en waarom.

Waarom is dit een ding voor je. Waarom loop je juist hier tegenaan? Wat heb je meegemaakt dat dit een valkuil voor je is? Wat moet je nog verwerken of aan gaan pakken om dit probleem minder groot te maken. Denk hier niet alleen over na maar ga het ook echt aan.

Maak een plan voor jezelf over hoe jij dit valkuil aan wil gaan pakken. Vraag mensen om hulp, je familie, vrienden, je collega's? Kom je er echt niet uit zijn er ook hele goede coaches die je hier mee kunnen helpen.

En natuurlijk ga ik in mijn volgende blog uitleggen wat je allemaal kunt doen om jou valkuilen en problemen aan te pakken.

Stay tuned

Ja.. Maar hoe maakt zelfontwikkeling jou dan tot een betere begeleider? Tijdens het event 'Laat je rugzak los' van Spirit-coaching heb ik in de pauze even over deze vraag na zitten denken. Hoe kan ik de link maken tussen dit event en mijn behoefte een betere begeleider te worden? Toen moest ik denken aan wat een lerares bij Profit opleidingen eens vertelde.

Anders in Begeleiden

De hamer theorie.

De lerares vertelde dat een timmerman zijn hamer nodig heeft om te kunnen werken. Zijn zaag, spijkers, hout. Een metselaar heeft bakstenen nodig, cement, een troffel. Waar het op neer komt is dat je voor ieder beroep gereedschap of instrumenten nodig hebt om je werk goed te kunnen doen.

En dit gereedschap of deze instrumenten moet je verzorgen. Schoonmaken, desinfecteren, slijpen, herstellen of vervangen als het mankementen vertoont.

En hoe zit dat dan met jou?

Jij als harde werker in de zorg en welzijn? Welke gereedschappen of instrumenten gebruik jij? Je maakt vast wel eens gebruik van een tillift, een rolstoel, duofiets, timetimer, picto's of andere dingen.

Maar wat zet je nu het allermeeste in? Juist ja, jouzelf. Jij bent het instrument wat je gebruikt om mensen te begeleiden. Jij en jouw kennis zet je in om prachtige mensen verder te helpen in hun ontwikkeling en het bieden van een veilige ontspannen sfeer.

Als jijzelf het gereedschap bent dat je inzet op je werk, dan betekent dat ook dat jij jezelf moet onderhouden om steeds de beste versie van jouw gereedschap te zijn.

Dus, hoe maakt zelfontwikkeling jou dan tot een betere begeleider?

Zoals ik het zie zijn emotionele problemen de scheurtjes, mankementen in jouw gereedschap en zijn dat dus de dingen waar je aan mag werken.

Omdat voorbeeldjes nu eenmaal fijn zijn geef ik er eentje:

Je hebt afgelopen week al enkele keren ruzie gehad met je partner. Er hangt spanning en je zit niet lekker in je vel. Met je oma gaat het al een aantal jaar niet goed en de laatste tijd gaat ze hard achteruit. Je maakt je zorgen om haar en er moet veel geregeld worden betreft de thuiszorg. 

Dan is je huis ook nog een zootje en je krijgt het maar niet op orde. Je bent boos op jezelf, omdat het allemaal niet wil lukken. Je wil dat vervelende gevoel niet voelen en probeert het uit de weg te gaan.

Dan moet je gaan werken. Je slaapt slecht en hebt je verslapen, met enorme haast sjees je naar het werk en tot je ergernis sta je ook nog in de file! Je komt op je werk aan. Gelukkig heb je wel leuke collega's en kun je even ontladen voor je dienst begint maar je frustratie zit zo diep.

Opeens voel je je schuldig over de dingen die je in een boze bui tegen je partner hebt gezegd. Je bent zo aan het denken en je voelt je zo ellendig dat je het overzicht verliest op de groep.

Dan schrik je op omdat twee deelnemers of bewoners ruzie hebben met elkaar.

Wat gebeurd er dan met je? Ben jij dan nog in staat om geduldig te reageren? Deze mensen rustig uit elkaar te halen en ieder hun verhaal te laten doen?

Ikke niet in ieder geval. Als ik in zo'n situatie zou zitten zou ik waarschijnlijk mijn mond open trekken en schreeuwen dat ik er klaar mee ben. Dat ze op moeten houden en moeten gaan zitten en normaal moeten doen. Maar daarna zou ik me rete schuldig voelen omdat dat absoluut niet de manier is hoe ik met mensen om wil gaan.

Zie je een beetje waar ik naar toe wil?

Als jij als mens zijnde in staat bent om jou emoties en je problemen op een gezonde manier aan te gaan en te verwerken kun jij rustig en chill naar je werk toe gaan. Op de een of andere manier is het ook zo dat als jij je goed voelt je bijna geen tegenslagen krijgt en als je die wel krijgt dan kun je er goed mee om gaan.

Als je dan helemaal zen op je werk aan komt kun jij het overzicht op de groep houden. Je voelt je zeker van jezelf en je weet dat wat jij doet goed is. Als er dan op een onbewaakt moment toch twee personen ruzie krijgen heb jij de rust en het geduld om dit op te lossen. Je laat deze mensen elkaar de hand schudden en laat ze aan het werk gaan. Er komt weer een fijne sfeer op de groep en de rest van de dag verloopt soepel.

Ja leuk, maar hoe doe je aan zelfontwikkeling?

Zelfontwikkeling

Zelfontwikkeling is een lang proces. Het is niet zo dat ik in één blog uitleg wat je moet doen, jij dit leest en het probleem is opgelost. Het is een commitment dat je maakt aan jezelf voor de rest van je leven. Je hoeft niet te verwachten dat je na één keer zelfontwikkeling klaar bent.

Ik heb nu al veel meer geschreven dan ik in eerste instantie had willen doen. Als ik hieronder nu ook nog alle tips en mijn ervaring van het afgelopen weekend ga beschrijven wordt het bericht veel te lang en ben ik bang dat ik jou aandacht ga verliezen. En het analyse programma van deze site gaat dan ook mopperen dat het bericht te lang is.

Maar ik wil je toch alvast 3 tips meegeven.

Die ga ik dan de volgende keer verder uitwerken en verwerken in wat ik geleerd heb afgelopen weekend.

  1. Neem tijd voor je gevoel.
    Echte tijd. Zonder tv, zonder boek, zonder telefoon, zonder muziek. Zonder welke mogelijke afleiding dan ook. Ga staan of zitten en voel. Stop met denken en voel. Heb het lef om alle mogelijke emoties in je naar boven te laten komen. Of je nu moet lachen of huilen. Laat het er zijn. Een minuut of 5 of 10 per dag is al genoeg.
  2. Ben lief voor jezelf.
    En dan bedoel ik niet lief in de zin van: 'Oh jij verdient echt wel deze hele bak Ben and Jerrys'. Dan bedoel ik dat je lieve dingen tegen jezelf zegt. 'Shit meid, wat zie jij er goed uit vandaag!' Als je dit tegen je beste vriendin zou kunnen zeggen, waarom dan niet tegen jezelf?
  3. Dans!
    Ik weet niet of ik de enige ben, maar als ik me slecht voel kruip ik op de bank met een dekentje en kan ik uren in dezelfde houding zitten of liggen en Netflix kijken. Héél vreemd hoor.. maar dit werkt niet!
    Hoe gek het ook klinkt en voelt, zet je favo dans-hitje op, volume op 10 en dans. Welke emotie er ook omhoog komt dans net zolang tot je moet lachen. Nog vreemder, dit werkt wel.
    Hoe dat kan? Lees mijn volgende blog 🙂

 

Gratis tip van ons pap: Behandel jezelf zoals jij je beste vriend of vriendin zou behandelen. Ben je eigen beste vriend.

 

Bedankt voor het lezen. In de volgende blog geef ik uitleg over hoe zelfreflectie jou helpt om jezelf beter te leren kennen.

Heb je nog vragen? Check even mijn Facebook of Insta AndersinBegeleiden en stuur me een berichtje.

doeii.

Al zo lang als ik me kan herinneren was mijn lichaam vrij onvoorspelbaar.

 

Om de haverklap was ik ziek. Niet de griep ziek, maar 'op' ziek. Ik was 'gewoon moe' maar kon zelf niet verklaren waar het vandaan kwam. Op mijn 12e heb ik enkele keren bloed laten prikken, maar daar kwam steeds niks uit. Toen stonden we er ook niet bij stil dat ik misschien chronisch ziek was.

Buiten dat was ik depressief. Daar was niet echt een reden voor. Het was soms moeilijk thuis, ik was niet de populairste van de klas en werd wel eens gepest. Maar echt depressief waardig leek me dat niet.

Op mijn 10e werd ik voor het eerst ongesteld en dat gaf meteen ernstige klachten mee. Pijn zo erg dat ik er van lag te huilen en schreeuwen. Vaak moest ik overgeven of viel ik flauw. Later kreeg ik tijdens de eisprong ongekende pijnen. Alsof iemand van binnenuit met een mes in me sneed om naar buiten te komen.

Voor al die klachten was nooit echt een oorzaak gevonden.

Jaren later kwamen de diagnoses.

Nu een jaar geleden kwam een arts erachter dat de depressies biologisch waren, erfelijk, terwijl ik er altijd van overtuigd was dat zoiets een sociaal/emotionele oorzaak heeft.

Vanuit mijn moeders kant van de familie blijkt er een mutatie fout in het COMT gen te zitten waardoor er bij ons minder ‘happy’ stofjes (o.a. dopamine en serotonine) worden aangemaakt en de ‘stess’ stofjes (o.a. adrenaline) slecht worden afgebroken.

Misschien kun je zelf wel invullen wat voor een scala aan klachten dat kan geven. Toen ik daar voedingssupplementen voor ging slikken, die de werking van het gen overnemen, en het voedsel waar ik allergisch voor bleek te zijn niet meer dronk en at ging het meteen stukken beter. Alsof de Christel die altijd ergens in mij verstopt zat er nu eindelijk uit kwam.

Endometriose. Een chronische aandoening bij de baarmoeder en eierstokken.

Alleen bleef de buikpijn bij mijn maandelijkse periode. De oorzaak daarvan ontdekte we de tweede week van dit jaar. Met extreme buikpijn (ovulatie pijn maar dan véél erger dan ik ooit had gehad) bracht een collega mij ‘s nachts tijdens mijn slaapdienst naar de huisartsenpost.

De volgende dag zagen ze met een echo dat ik een cyste ter grote van een mandarijntje op mijn rechter eierstok had.

Mooi dacht ik. Hup dat ding eruit en dan is dat ook weer klaar.

Zo simpel bleek het helaas niet. Na de operatie kreeg ik te horen dat ik endometriose heb. Een chronische aandoening bij de baarmoeder en eierstokken die in de ergste gevallen, als het niet behandeld wordt, kan leiden tot onvruchtbaarheid. Ik moest per direct aan de pil om mijn cyclus stil te leggen.

Pas weken later kwam het besef kei hard binnen. Ik ben chronisch ziek.

chronisch ziek

Chronisch ziek en werken als zelfstandige ondernemer.

Als je als ZZP’er werkt ga je niet lekker rustig thuis zitten tot je volledig opgeknapt bent en je alles verwerkt hebt. Geen werk is geen geld. Had je je maar moeten verzekeren hoor ik wel eens. Helaas blijkt dat ook niet zo simpel.

Nu zit ik natuurlijk met een hoop vragen. Misschien zitten er onder de lezers hier nog enkele ZZP’ers of niet ZZP’ers die ook (chronisch) ziek zijn. Of begeleiders die willen weten hoe het is om mensen te begeleiden met een chronische ziekte. Ik wil zelf graag antwoorden, maar jullie misschien ook?

  • Heeft het zin om je als ZZP’er te verzekeren tegen een chronische ziekte.
  • Had ik uitgekeerd kunnen worden als ik me goed had verzekerd.
  • Als je al chronisch ziek bent, willen verzekeraars je dan nog wel verzekeren.
  • Hoe kun je jou tijd en energie het beste voor jezelf indelen. (Hier schreef mijn zusje, die zelf fibromyalgie heeft, een mooi stuk over!) 
  • Wanneer besluit je thuis te blijven, en wanneer besluit je te gaan werken.
  • (Hoe) zeg ik dit tegen mijn toekomstige opdrachtgevers.
  • Hoe wil ik dat mijn opdrachtgevers en evt. collega’s omgaan met het feit dat ik chronisch ziek ben.
  • Kun je nog wel ZZP’er blijven.
  • Hoe wil ik over het algemeen dat mensen omgaan met mijn chronische ziekte(s).
  • Niet werken en toch iets leuks gaan doen, kan dat.

chronisch positief

Ik probeer van alles de positieve kant te zien. Ook nu ik weet dat ik 2 chronische aandoeningen heb. Ik heb dit niet voor niets gekregen. Ik wil hier van leren en anderen er mee helpen. Alle mogelijkheden wil ik aangrijpen.

Daarom wil ik deze vragen beantwoord hebben. Mis jij hier een vraag, of zijn er andere dingen omtrent ZZP’er zijn en (chronisch)ziek zijn die je wil weten? Stuur me gerust een berichtje, ik zoek het graag voor jou uit!

Veel liefs, Christel

1

Zoals ik op Facebook vertelde zijn mijn moeder en ik aan het werk ver in het noorden van het land. Hier staat een woonbegeleidingscentra voor mensen met een verstandelijke beperking. Graag wil ik met jullie de geluksmomentjes en hartenbrekers delen die ik vorige week heb ervaren.

Voorheen hebben er mensen gewerkt, op de vloer en als leidinggevende, die niet helemaal gewerkt hebben zoals het hoort in de zorg waardoor zij dan uiteindelijk ook buiten de deur zijn gezet.

Het management heeft het overgenomen en heeft twee mensen aangewezen die op deze groep de touwtjes in handen hebben gekregen. Die hebben weer een nieuw (tijdelijk) team samen gesteld om de groep te draaien. Waaronder mijn moeder en ik.

Ik wil even mededelen dat ik niet weet hoe het vorige team met de bewoners is omgegaan. Ik weet dat het geen prettige sfeer was voor de bewoners maar meer is er officieel niet bekent. Daar wil ik me dus ook niet over uitlaten. Wat ik schrijf is alleen de indruk die ik van de bewoners krijg, maar is niet de absolute waarheid.

Geluksmomentjes en hartenbrekers

Twee termen die ver van elkaar lijken te staan. Geluksmomentjes koesteren we allemaal denk ik zo en momenten waarop je hart breekt van pijn, boosheid of verdriet willen we zo min mogelijk meemaken. Deze twee uiterste begrippen, deze twee uiterste emoties heb ik de vorige week vaak tegelijk ervaren.

We hebben een bewoonster in de groep die een echte kletskous is. Een hele lieve, zachte, gezellige meid die wel van een geintje houd. We horen haar  regelmatig zeggen:

“Fijn he, dat we nu mogen kletsen. Ja gezellig. Nu mogen we praten. Niet boos worden he, nee niet schreeuwen, is niet fijn. Gezellig kletsen, ja mogen we zelf weten. Hoeven niet stil te zijn.” Op die manier kan ze door blijven ratelen.

geluksmomentjes

Ik voel me altijd enorm dankbaar dat ik er mede voor mag zorgen dat iemand anders zich goed voelt

Ik kan enorm van haar genieten omdat ik merk dat ze het kletsen erg fijn vind. Als ze zo tegen ons of soms in zichzelf aan het ratelen is staat er een tevreden uitdrukking op haar gezicht en glimlacht ze. Ik voel me gelukkig als ik merk dat ánderen gelukkig zijn.

Op zo’n moment voel ik me dus enorm goed, omdat wij als team, in staat zijn haar, en de andere bewoners, deze geluksmomentjes aan te bieden door ieder individu de ruimte te geven die hij nodig heeft. Ik voel me altijd enorm dankbaar dat ik er mede voor mag zorgen dat iemand anders zich goed voelt.

Maar het doet ook pijn..

Tegelijk word ik heel erg boos en verdrietig. Op sommige momenten ben ik even weg gelopen omdat de tranen me in de ogen sprongen. Fijn dat deze lieve meid nu zo kan kletsen en dat ze  daar zo van geniet.

Maar het feit dat dit zo bijzonder voor haar is betekent naar mijn idee dat er een tijd is geweest dat ze dit niet kon. Dat er een tijd is geweest dat zij haar mond dicht moest houden. Dat iemand misschien wel tegen haar zei dat ze stil moest zijn. Ik kan me echt wel voorstellen dat je dat gekakel op een gegeven moment beu bent. Maar kom op, jij bent de professional! Jij ziet maar dat je er mee om kan gaan!

Een kwetsbare doelgroep

Zoals de titel al zegt, deze doelgroep is zo enorm kwetsbaar. Als iemand tegen jou iets zegt wat je niet aanstaat is het soms moeilijk om voor jezelf op te komen. Ik heb in een relatie gezeten waar mijn eigen wil en mening aardig onderdrukt werd en ik vond het moeilijk om voor mezelf op te komen. Dat heeft me jaren gekost en kilo’s moed. Laat staan hoe het is voor iemand met een verstandelijke beperking.

Als je het cognitief vermogen hebt van ongeveer een 3 à 4 jarige hoe in vredesnaam moet je dan voor je eigen rechten opkomen? Je hebt waarschijnlijk niet eens besef van welke rechten je als mens eigenlijk hebt. Je bent bijna volledig afhankelijk van anderen en hoe zij met jou omgaan. Dan heb je dus mensen die daar bewust of onbewust misbruik van maken. Dat maakt me zo vreselijk kwaad.

Geen driftbuien?

Op een middag komt een ouder op bezoek om te kijken hoe het met haar zoon gaat. We kletsen wat met elkaar, dan komt haar zoon komt de keuken binnen gelopen en ze zegt: "Waauw. Ik heb K. In lange tijd niet zo vrolijk gezien! Heeft hij nog geen driftbui gehad?”

Wij geven antwoord dat hij nog geen driftbui heeft gehad. Dat het prima met hem gaat en hij het naar ons inzicht goed naar de zin heeft. Dat is moeilijk inschatten als niemand de bewoners echt kent omdat we allemaal nieuw zijn, maar je hebt wel een beetje een idee.

De  vrouw reageert verbaasd. Ze vind het gek dat hij nog geen driftbui heeft gehad. Ze had wel verwacht dat hij die zou krijgen. Die had hij voorheen namelijk regelmatig.

aandacht

Omgekeerde wereld

Dat is weer een van die geluksmomentjes die tegelijk je hart breekt. Zo blij dat wij in staat zijn hem de rust en ruimte te bieden om zichzelf te zijn zodat hij geen driftbuien krijgt. Van de  andere kant is het toch te gek voor woorden dat een ouder verbaasd is over het feit dat haar zoon geen driftbuien heeft. Dat is toch de omgekeerde wereld!?

Hoe is er toch altijd met die lieve jongen omgegaan dat hij driftbuien kreeg. Die komen niet  zomaar uit de lucht gevallen lijkt me zo?

Ik denk dat ik wel een beetje idealistisch ben

Dit zijn maar twee van vele momenten dat mijn mond van verbazing openviel. Hoezo kunnen mensen op die manier met andere mensen omgaan. Laat staan met mensen met een beperking. Ik wil ze niet nog beperkter maken dan ze zijn maar het is nu eenmaal een kwetsbare doelgroep.

Als begeleiding zijnde is het van belang dat je je bekommert om hun behoeften. Dat jij voor hen mogelijk maakt wat zij zelf niet kunnen, dat jij je uiterste best doen om hun stem te zijn. Om uit te zoeken wat hun wensen zijn als ze dit zelf niet aan kunnen geven. Om een sfeer te creëren waarin zij zich veilig en gelukkig voelen.

Misschien draaf ik wel een beetje door. Misschien pak ik het allemaal net wat te persoonlijk op, maar deze, en zulk gelijke situatie die ik al eens eerder heb meegemaakt op een groep, gaat me echt aan het hart.

Laten we als begeleiders in de gehandicaptenzorg, ouderenzorg en welke andere tak van zorg dan ook, er alsjeblieft voor streven om de mensen zo goed mogelijk te behandelen en zoveel mogelijk geluksmomentjes voor hen te creëren.

Een belangrijke vraag die ik in de opleiding kreeg is: ‘Zou jij jezelf als begeleider willen hebben?’ Met andere woorden, de manier zoals jij mensen begeleid, zou jij zelf zo begeleid willen worden? Als dat antwoord nee is moet je misschien even goed nadenken over jou manier van werken. Laten we alsjeblieft allemaal even streng op onszelf reflecteren…

Zoals jullie op insta misschien voorbij hebben zien komen had ik besloten om mijn kapsel eens drastisch te veranderen. Ik wist dat ik er reactie op zou krijgen, in mijn privé leven maar zeker op het werk van de bewoners. Dat is ook prima. Hier een aantal van de leuke reacties die ik heb gekregen van bewoners.

Meer verhalen lezen?

Tatoeages en piercings in de zorgsector

Afschuwelijk kapsel!

Op de woongroep hebben we een bewoner die het leuk vind om reactie uit te lokken. Hoe de reactie is maakt hem, volgens mij, niet zoveel uit. Dat je van verschillende mensen zoveel verschillende reacties krijgt lijkt hem nogal te boeien en doet dan ook zijn best om die keer op keer uit te lokken.

nieuw kapselZo heeft hij altijd commentaar op mijn, volgens hem veel te oude, auto, op mijn kleding die hij tuttig vind en op mijn lengte. (je bent maar een kleeeeeeeeeeein vrouwtje!)

Nu kwam ik dus binnen met een totaal ander kapsel. Hij komt volledig in mijn bubbel staan, slaat een arm om me heen en komt met zijn gezicht veel te dicht bij de mijne. Zoals hij heel vaak doet omdat hij niet zo’n goed gevoel heeft voor het op een gepaste manier afstand houden van andere mensen.

Hij kijkt me een tijdje aan en zegt: ‘Naar de kapper geweest!?’
Op de hoop dat er voor de verandering eens een complimentje uit komt kijk ik hem aan en knik enthousiast mijn hoofd. ‘Ja, klopt. Goed gezien.’

‘Oh.’ Zegt hij. Ik hoor het al aan de toon. Dat kan niet veel goeds betekenen. Vervolgens komt er een welbekende grijns op zijn gezicht. Ik kan al bijna raden wat er uit zijn mond gaat komen.

‘AFSCHUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUWELIJK’

De grijns is niet van zijn gezicht af te slaan en er komt een hinnikende lach uit. Gelukkig dat hij het in ieder geval zo grappig vind. Nu weet ik dat hij het niet persoonlijk bedoelt, dat scheelt weer. Maar een andere reactie was ook wel fijn geweest. Al moet ik van binnen altijd erg hard lachen als ik aan zijn gezicht zie dat hij in spanning de reactie afwacht.

Ohw, Leuwk!

De reactie die ik liever had gehad kwam van een andere bewoonster af. Zij heeft wat moeite om zichzelf verbaal uit  te drukken omdat haar taalbeheersing niet zo goed is maar ze doet wel haar best om te communiceren.

Op met moment dat ze mij binnen ziet komen komt er een enthousiaste glimlach op haar gezicht en komt er met een hoge toon ‘ja!’ uit haar mond. Een uitspraak die ze, neem ik aan, vaak gebruikt om aan te geven dat het goed is, of dat ze iets leuk vind.

Dan doet ze haar armen omhoog tot deze tot recht vooruit steken om aan te geven dat ze een knuffel wil. Die krijgt ze natuurlijk ook. Er komt een Ernie achtige knorrend lachje uit haar keel en ze staat even te trappen. Dan wijst ze naar mijn gezicht. ‘Kapper?’ Ze glimlacht ‘Ja, klopt T. Ik ben naar de kapper geweest.’

Ze laat haar arm zakken, zucht eens diep en zegt dan met een bloedserieus gezicht ‘ohw, leuwk!’ Aan de manier van zeggen, de intonatie en haar mimiek was overduidelijk te merken dat ze de reactie heeft ‘ge- papegaaid’, maar volgens mij meende ze het wel.

Een minuut of 10 later komt ze weer naar me toe. Strijkt ze met haar hand zachtjes over mijn haren. Dan zegt ze heel standvastig ‘Ja. Moowi.’ En knikt er hevig bij. Ook weer perfect ge-papegaaid. Daarna weer haar knorrende Ernie lach.

Heerlijk om haar zo te zien. Goed ge-papegaaid, gemeend of niet, ik vond het een mooie reactie.

Een nieuw kapsel is gewoon even wennen.

Voor twee andere bewoners was het nieuwe kapsel vooral even wennen. Dat lieten ze ieder op hun eigen manier werken.

Nee, Ja

Een van die twee vroeg me of ik naar de kapper was geweest. ‘Ja klopt’ zei ik. Ze trok haar neus op alsof ze iets heel smerigs in haar mond had. Haar manier om iets in de negatieve zin aan te geven.

kort haarDus ik vroeg haar. ‘Vind je het niet zo mooi?’ Heel zachtjes, alsof ze het eigenlijk niet durft te zeggen fluistert ze ‘nee.’

Dat wist ik van te voren al. Ze heeft een hekel aan veranderingen. Meestal is het na een tijdje wel prima. Je moet haar even lekker weerstand laten bieden en dan is het later weer goed. Ik begon te lachen om haar reactie. Het gezicht wat ze er bij trok. Prachtig!

‘Ja dat dacht ik al’  lachte ik. ‘Is niet erg meid, je kunt niet alles mooi vind.’
‘Nee.’ Antwoordde ze weer terwijl ze haar gezicht nog steeds in hetzelfde grimas getrokken had.

Enkele dagen later zag ik haar weer op de woongroep. Toen ik haar uitnodigde om even te knuffelen en we daarna wat aan het geinen waren keek ze me aan, wees naar mijn haar en zei ‘Ik vind het toch wel mooi.’

Ook die had ik aan zien komen en dus begon ik  weer te lachen. Ze kan ook zo leuk uit de hoek komen en ze is zo voorspelbaar. ‘Dankjewel P.’ Zei ik tegen haar terwijl ik een arm om haar heen sloeg. De brede grijns en het ondeugende snoetje wat ze dan op kan zetten is onbetaalbaar.

Gewoon kei hard negeren

meerdere bewoners op de groep hebben autisme. Maar V. kan het minst goed met veranderingen om gaan en heeft de sterkste drang van iedereen om dingen op zijn manier te doen. V. gaf toch wel de meest onverwachte reactie die ik had meegemaakt.

Hij negeerde me volledig! Toen hij terugkwam van de dagbesteding en de keuken inliep zei ik ‘Hé, V!’ Maar hij reageerde niet op me. Nu gebeurd dat wel vaker. Ik denk dat hij dan eerst even tot zichzelf moet komen voor hij wil praten. Prima.

Maar hij keek me niet aan en praatte later ook niet tegen me. Het had me bijna een hele dienst gekost voor ik er een woord uit kreeg bij hem.

Hij zal gedacht hebben, maar dit moet ik niet hebben! Hij ontweek me volledig. Ik denk dat de verandering aan mijn gezicht te groot was voor hem om op dat moment te kunnen hendelen.

Ik besloot hem maar met rust  te laten. Hij moet toch op zijn eigen tempo aan die dingen wennen. Daar kun je niks aan forceren. Tegen het eind van mijn dienst maakte hij weer oogcontact en praatte hij weer met me maar niet meer dan nodig was.

Pas een dienst later konden we weer samen kletsen en ouwehoeren. Toen had hij het denk ik verwerkt dat ik een totaal ander kapsel. Maar hij heeft er verder geen woord meer over gezegd.

Bijna een half jaar geleden heb ik de training Gentle Teaching gevolgd. Toen ik met mijn opleiding bezig was en een onderzoek moest doen naar methodes kwam ik hem al eens tegen. Deze methode is anders dan alle andere methodes die ik in boeken op of het internet tegenkwam. Het trok dan ook meteen mijn aandacht. Maar waarom dan?

De methode Gentle Teaching focussed zich niet op het afleren van bepaalde gedragingen, het aanleren van een vaardigheid of het oplossen van problemen maar op het creëren van een band vanuit de mens met jou als begeleider en de anderen om hem heen.

En dat past mij wel.

Dat lees je dan ook terug bij mijn missie. Maar op school leerde ik dat je een professionele afstand moest houden van je cliënten. Je moest je niet mee laten slepen door de problemen van jou cliënt. Dat snap ik enerzijds wel, want je moet niet thuis huilend op de bank gaan zitten om andermans ellende.

Maar van de andere kant: Als een van de mensen die ik begeleid er helemaal doorheen zit dan mag dat toch iets met mij doen? Door de jaren heen heb ik een band met de mensen die ik begeleid opgebouwd, ik geef oprecht om hen en merk dat ik van ze hou.

Ik ben toch mens om emoties te voelen? Ik werk toch in de zorg om er voor anderen te zijn, met hen mee te voelen en leven, omdat ik om de mens geef, wil dat zij zich kunnen ontwikkelen en geluk mogen ervaren? Is dat voor jou ook de reden geweest om de zorg/culturele sector in te gaan, of het onderwijs? En draag je dat nu nog uit?

Wat zegt Gentle Teaching?

De methode Gentle Teaching gaat ervanuit dat ieder mens de behoefte heeft om companionship te voelen. Dit betekent dat als alles goed zou zijn ieder mens zich:

  1. Veilig voelt in de aanwezigheid van de ander
  2. Onvoorwaardelijk geliefd voelt door de ander
  3. Liefdevol voelt naar de ander
  4. Verbonden voelt met de ander en de ander vertrouwt

Knuffel Giraffe

Het is dus aan jou als begeleider de taak dat jou deelnemers of bewoners dit bij jou kunnen ervaren en leren. Ik ben hier al een tijdje mee bezig en geloof me, het is moeilijker dan het lijkt, maar geweldig mooi en hartverwarmend als je ziet dat het werkt.

Vertrouwen wekken doet je o.a. door je beloftes na te komen. Hier 5 tips om je beloftes na te kunnen komen!

John McGee

John McGee

De grondlegger van Gentle Teaching, John McGee, zegt dat het belangrijk is dat wanneer je met mensen werkt, je te focussen op het hart van mensen. Hoe is iemand van binnen? Vervelend dat iemand ‘ongewenst’ gedrag vertoont, maar dat gedrag komt ergens vandaan.

Zie het gedrag als een uiting van innerlijke pijn, verdriet, angst etc. Vraag jezelf af wat er in iemand omgaat wanneer hij of zij zo tekeer gaat. Als begeleider zijnde is het jou taak om je te kunnen verbinden met die persoon, zijn gebroken hart te zien en te helpen met het helen daarvan.

Stel eens geen doel. Maar ben er gewoon.

Het heeft geen zin om je op het gedrag van iemand te focussen wanneer hij of zij zich slecht voelt en proberen dit gedrag af te leren. Het is gek om als doel te hebben dat iemand van ‘ongewenst’ gedrag af moet komen zodat jij als begeleider, en de omgeving, er geen last meer van hebt.

Dat is toch raar als je er bij stil staat dat het gedrag voort komt vanuit het innerlijk van de mens. Vanuit wat hij of zij heeft meegemaakt, van de emoties die hij voelt en de gedachten die door het hoofd gaan?

Het belangrijkste is dat jij als begeleider er voor die ander bent. Dat jij die ander accepteert zoals die is en hem leert om zich veilig te voelen, zich geliefd te voelen, en leert dat hij liefdevol naar anderen kan zijn.

aandacht

Aan jou als begeleider om dat te bewerkstelligen en degene die jij begeleid te ondersteunen in het onderhouden van een zorgzame groep mensen om hem heen waar hij zich goed bij voelt. Wanneer je daar jou focus op durft te leggen zal uiteindelijk dat ‘ongewenste’ gedrag vanzelf verdwijnen.

"Want als iemand lekker in zijn vel zit heeft hij geen reden meer om te slaan, schoppen of te schreeuwen."

Ik vind dat prachtig om van die man te horen. Het filmpje staat op de website van Gentle Teaching (in het Engels). Ik kan me er enorm in vinden.

Wanneer ben ik het vervelendst om mee om te gaan? Als ik me ongelukkig voel. Want dan is ieder woord me teveel. Als ik gelukkig ben ben ik makkelijk in de omgang, kan ik veel hebben, ben ik geduldig, liefdevol, wil ik grapjes maken etc. Ik denk dat dit voor iedereen wel herkenbaar is toch?

Maar ja hoe pas je dat dan toe in de praktijk? Natuurlijk is het niet altijd makkelijk om te doen wat John zegt. Tijdens de cursus heb ik nog veel meer informatie gekregen om toe te passen in de praktijk, wat ik dan ook met veel plezier doe want ik merk direct resultaat. Daar zal ik in een andere blog meer over vertellen.

Een voorbeeldje uit eigen ervaring.

Een tijdje geleden was ik op het werk en werkte ik samen met een andere collega. Ik noem haar T. Ze ging boodschappen doen en zou een of twee bewoners meenemen. De rest zou bij mij op de dagbesteding, die bij de woongroep gevestigd zit, blijven.

Een van de jongens die bij mij zou blijven werd daar heel vervelend van. Want hij wilde mee boodschappen gaan doen. Hij ging dus dat ‘ongewenste’ gedrag vertonen. Werd boos, verdrietig, mijn collega kreeg hem niet naar de dagbesteding en hij ging buiten bij een struikje staan te mokken.

Met de beste intenties gaat T naar hem toe om uit te leggen waarom hij niet mee mocht. Ze hadden eerder al eens afgesproken dat hij niet altijd mee kon met boodschappen doen, maar als het wel kon zou ze hem meteen vragen. Daar herinnerde ze hem aan met de mededeling dat hij dus ook niet boos hoefde te zijn want hij had het van te voren kunnen weten. T ging met de andere bewoners op pad naar de supermarkt.

Toen schoot de cursus Gentle Teaching weer te binnen.

omhelzingDaarna begon ik ook nog aan hem te trekken dat hij mee naar binnen moest. Maar dat wilde hij niet. Natuurlijk niet. Hij was boos. Toen schoot de cursus Gentle Teaching weer te binnen.

Ik zei hem dat hij even buiten mocht blijven als hij dat wilde en dat ik zo nog wel eventjes kwam kijken hoe het ging. Ik wilde hem de tijd en ruimte geven die hij nodig had om even tot zichzelf te komen. Die heb je zelf namelijk ook wel eens nodig, dus waarom hij niet?

Enkele minuten later ging ik weer bij de bewoner kijken. Ik sloeg een arm om hem heen en zei ‘Je voelt je niet zo fijn hè? Baal je zo dat je niet mee mocht met boodschappen doen?’ Toen kwam het er allemaal uit. Wat bleek, het ging hem helemaal niet om het wel of niet mee gaan met boodschappen doen.

Het ging hem erom dat hij niet wist hoe hij zijn tijd op de dagbesteding in moest vullen. Er zou productie werk komen maar door enkele vervelende voorvallen was dit niet meer geregeld waardoor hij bijna geen werk meer had. Dat verveelde en frustreerde hem en daarom wilde hij mee boodschappen doen. Zodat hij iets te doen had.

 

Uiteindelijk kon ik praktisch gezien niks aan de situatie veranderen.

Ik kon geen werk toveren. (creatief doen, puzzelen, handwerk etc. was voor hem geen werk) Wat ik wel kon doen was me inleven in zijn situatie en proberen voor te stellen welk gevoel zijn gedrag veroorzaakte. Daar heb ik samen met hem over gepraat en samen hebben we onderzocht wat hij zou kunnen gaan doen (In overleg met de begeleider van die dag) als hij zich verveelt.

Ik geloof niet dat hij uiteindelijk iets met dat lijstje gedaan heeft. Dat is denk ik ook niet van belang. Ik denk dat het belangrijkste is dat die jongen zich op dat moment serieus genomen voelde. Dat hij wist dat er naar hem geluisterd werd, zijn emoties serieus genomen werden en dat het oké was zoals het was.

Je moet dus verder kijken dan het gedrag van iemand. Er zit een groot verschil tussen hoe iemand doet en hoe iemand is. Ik denk dat daar in de zorg te weinig aandacht aan wordt besteed. Iemand wordt te snel bestempeld als ‘lastig’. We kennen allemaal wel die ‘lastige’ cliënt die keer op keer besproken wordt op de vergadering om zijn of haar gedrag waarbij welke maatregel dan ook niet werkt.

Ben eens Gentle <3

knuffelen

Het punt is niet dat het gedrag lastig is, het punt is dat wij niet weten hoe we er mee om moeten gaan. Wij zien niet dat het misschien wel letterlijk een schreeuw om aandacht is, letterlijk een roep om hulp. In plaats van hem de mond te snoeren, luister eens naar de schreeuw.

Zet je over je vooroordelen en irritaties heen en pak die bewoner of deelnemer bij de hand als dat mogelijk is. Misschien kan hij zich uitdrukken, misschien niet. Maar vraag eens ‘Wat is er met je aan de hand? Zit je niet lekker in je vel?’ Zonder dat je een oordeel hebt of een oplossing hoeft te bieden. Kijk hem aan, sla eventueel een arm om hem heen of geef een knuffel en meen vanuit de grond van je hart als je zegt ‘Wat vervelend.. Ik ben er voor je!’

Hoera het is dierendag! Een ode aan alle prachtige dieren die op deze planeet rondlopen. Ieder met hun eigen functie en gedragingen. Ieder op hun eigen manier mooi. Maar dieren zijn meer dan dieren. Huisdieren in het bijzonder zijn vaak de beste vriend van de mens.

Als ik naar mijn (mijn ouders) hondje Benji kijk voel ik alleen maar liefde. Dat beestje heeft me door zoveel ellende heen geholpen. Terwijl ik huilend aan de keukentafel zat en dat beestje bij me kwam zitten en met vragende puppy ogen naar me keek bood dat enorm veel troost. Het stomme is, zo’n beestje hoeft praktisch niks te doen en je voelt je er al door begrepen.

Ik bedoel, kijk dat koppie dan! <3

hondhondje



Dieren in de zorg. Ja of nee?

Nou maar dat is interessant! Als Benji dat voor mij kan betekenen, wat kunnen dieren dan in de zorgsector betekenen? Natuurlijk is dat wiel allang uitgevonden en zijn er al onderzoeken geweest naar het effect van dieren in de zorg.

Je gaat je er lichamelijk door ontspannen, zelfs je bloeddruk wordt lager. Een huisdier kan je steun geven, je motiveren iets te gaan doen (Want ja, je zal eerder gaan wandelen als je hondje een plasje moet doen dan wanneer je alleen zou moeten gaan). Het kan je zelfbeeld verbeteren en je contact bevorderen, kinderen kunnen zich langer concentreren en dementerende ouderen voeren makkelijker een gesprek.

Leuk! en hoe dan in de praktijk?

Voordat ik deze blog ging schrijven heb ik nooit echt onderzoek gedaan naar het effect van dieren in de zorg. Mijn interesse daarvoor is begonnen te branden toen ik een aantal jaar geleden stage liep. Het was in een Thomashuis waar de zorgondernemers in kwestie een mooie bruine labrador hadden die vaak in het bewoners gedeelte rond liep.

Ik zag hoe de bewoners op konden leven als ze de vrolijke kwispelende hond de woonkamer in zagen lopen. Bewoners die standaard iedere dag een bepaald ding deden waar ze niet van af te slaan waren lieten hun spullen liggen voor het beestje.

En logisch eigenlijk. Als wij bij een vriend thuis komen (en je bent niet bang voor honden) dan vlieg je ook het liefst op de hond af met een stem die opeens 3 octaven hoger kan dan normaal om het beestje knuffelend te vertellen hoe lief of mooi je hem vind.

Hij wilde van alles en hij praatte ineens honderduit

Later werkte ik ambulant bij een jonge jongen thuis. Hij had gedragsproblemen en ik merkte dat ik het moeilijk vond om contact met hem te maken. Ik miste dat dingetje wat hij nodig had om zich open te kunnen stellen. Tot ik een hamster kreeg van mijn verjaardag. Ik besloot het aan hem te vertellen en hij leefde helemaal op. Idem dito toen ik konijnen aanschafte of een foto van mijn hondje, katten of geiten liet zien.

Iedere keer wilde hij weten hoe het met de dieren ging maar Sergeant Petronella Pluis, de hamster, vond hij in het bijzonder heel erg leuk. De vraag kwam als snel of hij alsjeblieft mee naar mijn huis mocht om met de hamster te spelen.

dieren in de zorg

hamster

^ ze kijkt altijd een beetje boos, maar is wel heel lief!

Die keren waren de leukste om met hem te werken. Samen de hond uitlaten, een fort bouwen voor de hamster, bij de geitjes kijken of de konijnen voeren. Van een kind waarvan ik soms niet wist hoe ik erop moest reageren veranderde hij in een enorm lief, zacht en goedaardig kind. Hij wilde van alles en hij praatte ineens honderduit. Ik geloofde dat het in hem zat, ik wist alleen niet hoe ik het eruit moest krijgen.

Nog voor ik de theorie erover las had ik in de praktijk het wonder van dieren in de zorg al mogen ervaren en ik was verkocht. Wanneer ik mijn psychische gezondheidscentrum op ga starten wil ik dan ook dieren inzetten zodat mensen zich veilig en op hun gemak voelen.

Mag dat zomaar?

Je kan in overleg altijd een huisdier meenemen naar het werk. In principe kan iedereen met een huisdier bezoeken te komen doen in een instelling. Al is dat niet altijd even verstandig. Wanneer je dieren professioneel inzet moeten er aan verschillende regels voldaan worden:

  • Je dier moet goed gesocialiseerd zijn
  • Mag geen enkele vorm van agressie vertonen
  • Mag geen enkele vorm van afwerend gedrag vertonen
  • De begeleider moet het dier onder controle hebben
  • Het dier moet gewend zijn aan vreemde geluiden en aanrakingen
  • Gezondheid voorop! Het dier moet behandeld zijn tegen vlooien, wormen, teken etc.
  • Maar ook de mensen moeten in een staat van gezondheid zijn dat ze het bezoek van een dier aankunnen

Daarbij moet je als begeleider een opleiding doen om met jou huisdier deze bezoeken professioneel te mogen doen. Die opleiding wil ik dan natuurlijk ook gaan volgen zodat ik dieren verantwoord in kan gaan zetten.

Het inzetten van dieren in de praktijk kan heel veel mooie ervaringen op leveren voor de cliënt, het dier en de begeleider. Het past na mijn idee perfect bij mijn wens bij te dragen aan het geluk van een mens.

Wat vind jij? Laat je mening maar horen!

 

beloftes

Een tijdje terug had ik een gesprek met een bewoner van een woongroep waar ik werk. Ik kon al raden waar het over zou gaan en tijdens dat gesprek kregen de bewoner, ik zal hem even D. noemen, en ik het er over dat hij niet vooruit kon. D gaf aan dat hij er zo van baalde dat hij niks kon doen op de dagbesteding die bij de woonvorm zit waar hij woont. Dat hij zichzelf verveelde.

Ik wist dat ik op dat moment niks aan de situatie kon veranderen. Hij wilde graag productiewerk doen, maar de aanvoer daarvan lag eventjes op zijn gat doordat de oude zorgondernemers het hadden laten zitten. De nieuwe zorgondernemers zouden het met een aantal collega’s weer op gaan pakken.

Beloftes maken en nakomen

Dat benoemde ik dus tegenover D. Ik zei vol overtuiging: “Ik weet zeker dat als de nieuwe zorgondernemers er zijn dat het dan weer opgepakt gaat worden en jij dan na een paar weken weer lekker kan gaan werken. Voor nu kan ik eventjes niks voor je betekenen. Maar ik snap goed dat jij dat heel erg vervelend vind.”.

De jongen zuchtte en keek me hoofdschuddend aan. Ik besefte dat hij echt geen woord geloofde van wat ik zei. Dat brak me een beetje. Niet omdat hij mij niet geloofde maar om wat dat betekende.

Wanneer stop jij met het geloven van beloftes?

Juist, vanaf het moment dat beloftes zijn verbroken, er tegen je is gelogen. En dat deed mij zo pijn. Hoeveel beloftes zouden er wel niet gebroken zijn geweest waardoor D mij om mijn belofte zowat uitlachte. Ik had het oprecht met hem te doen.

Toen ik wat doorvroeg vertelde hij dat een van de twee vorige zorgondernemers een keer beloofd had om alle bewoners mee uit eten te nemen. Hij had daar enorm naar uit gekeken maar uiteindelijk zijn ze nooit gegaan. Voor ons lijkt dit misschien niet zo spannend, omdat het maar om een etentje gaat. Maar voor iemand met het verstandelijk vermogen van een kind en autisme is dit natuurlijk heel wat.

Ik weet niet hoe die situatie toen echt is gegaan, ik was daar niet bij. Maar bij hem heeft het wel degelijk pijn gedaan en ik denk dat dat feit belangrijker is dan de werkelijke situatie.

Er zullen ongetwijfeld nog wel meer voorvallen zijn geweest waarbij beloftes, hoe groot of klein die ook waren, tegenover hem niet zijn waargemaakt. Ik merk zelf al dat ik het vervelend vind wanneer iemand een beloften niet nakomt en dan ben ik nog een vrij flexibel persoon. Maar voor iemand met een verstandelijke beperking en autisme is dit heel erg zwaar.

Bij mijn missie kun je lezen over wat ik belangrijk vind in de omgang met mensen. De basis, het vertrouwen en de veiligheid die iemand met zijn begeleider moet hebben heeft daar in zekere zin wel mee te maken. Wanneer je jouw beloftes na komt creëer jij meer vertrouwen en veiligheid, zodat degene die jij begeleid weet waar hij aan toe is en wat die van jou kan verwachten.

Jouw woord is alles wat ze hebben. Mensen met een verstandelijke beperking behoren nu eenmaal tot een kwetsbare doelgroep. Terugvechten zit er meestal niet in voor hen. Het is aan ons als begeleiders om te bedenken wat hun weerwoord, of mening zou kunnen zijn op onze manier van begeleiden.

Omdat ik na zijn verhaal aan hem zag dat het hem echt pijn deed moest ik haast wel excuses maken voor een belofte die ik eigenlijk niet had mogen maken. Hoe kon ik nu zeker weten dat het allemaal echt geregeld zou worden? Ja daar ga ik vanuit omdat ik een hoge dunk heb van de nieuwe zorgondernemers.

Maar 100% zeker kun je het nooit weten. Er kan altijd iets gebeuren. 

Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat je altijd op moet passen met wat je iemand beloofd. Zeker je cliënten. Voor hen is een belofte altijd nog veel meer waard dan dat die voor ons is. Zij zijn vaak compleet afhankelijk van jou en jou woord. Wanneer je die breekt kan je, hoe overdreven het misschien ook klinkt, iemand daar echt pijn mee doen. Zeker wanneer het keer op keer gebeurd.

Makkelijker gezegd dan gedaan

Ik doe het zelf ook hoor. Na het gesprek met D ben ik er eens op gaan letten hoeveel dingen ik toe zeg, of beloftes die ik maak die ik gewoon niet nakom. Niet perse omdat ik het niet wil of kan maar omdat ik het vergeet. Omdat je heel snel een belofte maakt.

Nu zal niet iedereen daar mee zitten, niet iedere cliënt zal er wakker van liggen. Niet iedere belofte is de moeite waard om je er druk om te maken. Misschien kan je cliënt zelf niet eens onthouden wat de belofte was. Maar ik denk dat het een goed idee is als we allemaal eens wat vaker stil staan bij wat we allemaal toe zeggen en dat we ook echt ons best doen om het na te komen.

En hoe zorg je dan dat je die beloftes ook echt na komt?
Nou, zo!
1. Eerst nadenken, dan antwoorden.

Het klinkt misschien lullig, maar zeg simpelweg niet te snel ja. Het is voor mensen die graag iets voor andere willen betekenen moeilijk om nee te zeggen. (Zeker als mensen mens. je werkt niet voor niks in de zorg en welzijn). Maar de ander zal altijd blijer zijn met een nee dan met een loze belofte.

2. Vraag bedenktijd.

Soms weet je gewoon echt niet wat je met de vraag aan moet. Kun je dit, heb je hier tijd voor? In plaats van meteen ja te zeggen vraag je of je er even over na mag denken. Zo kan jij uitvogelen of je dit echt wel wilt of kunt en merken anderen dat je een afspraak serieus neemt.

3. Werk er samen aan.

Als je een afspraak toezegt betekent het niet dat jij de enige bent die eraan moet werken. Misschien is het iets waar jij met je hele team aan kunt of moet werken. Of iets wat jou leidinggevende aan moet pakken. Geef het door of bespreek het tijdens een vergadering.

4. Noteer je afspraak.

Een gouden tip die ik vaker toe zou moeten passen. Mijn geheugen is als een zeef en ik vergeet heel erg veel beloftes die ik maak. Schrijf je afspraken op. Op je hand, in je agenda, zet een herinnering in je telefoon. Misschien wel 100? Je kunt ook je collega of iemand buiten het werk vertellen over je afspraak en vragen of hij of zij je er nog aan wil herinneren. Er zijn trucjes genoeg.

5. Ben eerlijk.

Het zal ondanks deze tips vast wel een keer voorkomen dat je een belofte niet na kunt komen. Heel vervelend maar ben hier dan eerlijk over. Als je aan die persoon toegeeft dat je het gewoon niet voor elkaar krijgt om welke reden dan ook zal die ander dat vast wel begrijpen. Laat dit dan wel op tijd weten. Als je last-minute met dit verhaal aankomt lijkt het net een slap smoesje en dat wil je ook niet.

Nou, check voor jezelf op je werk even hoe makkelijk jij met beloftes rond strooit. Kom je ze ook altijd na? Als je er al van op  de hoogte bent hoe jij hiermee omgaat dan ben je al half weg.

Laten we zorgen dat onze bewoners, deelnemers, mensen, jongeren, ouderen, kinderen zich veilig bij je kunnen voelen en vertrouwen hebben in je. Want wie wil er nou begeleid worden bij iemand waar hij helemaal geen vertrouwen in heeft omdat die constant loze beloftes maakt? Niemand toch?

Ik ben natuurlijk niet voor niks ZZPer geworden. Wat maakt dat ik het eigen baas zijn zo fijn vind en is het ook iets voor jou?

ZZPer in de zorg

Hier zijn de 3 belangrijkste redenen voor mij om ZZPer te worden in de zorgsector. Welke tellen voor jou en welke mis je nog?

1. Je wordt sneller ‘aangenomen’.

Je wordt natuurlijk niet écht aangenomen. Een instelling (woonbegeleiding of dagbesteding) of iemand met PGB (ambulant) kiest ervoor om een overeenkomst met jou aan te gaan. Maar de opdrachtgever, en jij, zijn vrij om ten alle tijden de overeenkomst te beëindigen. Tenzij anders afgesproken natuurlijk.

Volgens het nieuwe CAO mag een tijdelijk contract maximaal 2 keer verlengd worden. Dat betekent dat jij 3 tijdelijke contracten mag hebben in 2 jaar tijd. Daarna hebben ze de keuze;

  • Of je krijgt een vast contract voor onbepaalde tijd
  • Of je contract wordt beëindigd; en ze nemen een nieuw iemand aan die hetzelfde contract traject in gaat.

Helaas gebeurd de 2e optie het vaakst. Dat is vast wel herkenbaar.

Nog een dingetje wat er is veranderd in het nieuwe CAO: de 0-uren contracten moeten teruggedrongen worden. Dat maakt het dus nog lastiger om bij een instelling binnen te komen en de instellingen missen zo een hoop inval en oproep krachten. Vervelend, maar voor jou als ZZPer is dit een groot voordeel.

Het fijne van eigen baas zijn is dat een instelling helemaal geen verplichtingen heeft aan jou. Ze kunnen jou zolang inhuren als zij, en jij dat willen. Hebben ze jou minder nodig, vragen ze je minder. Hebben ze om welke reden dan ook uren open staan, zullen ze jou vast en zeker opbellen.

Daarbij heeft iedere instelling meestal een aantal invalkrachten nodig voor de vakantieperiode of wanneer iemand (langdurig) ziek wordt of met zwangerschapsverlof gaat. Doordat er geen 0-uren contracten meer aangeboden wordt is dit al een stukje lastiger. Enkele instellingen gaan voor een (vaste) flexer via hun flexbureau. Maar er zijn ook instellingen, of particuliere woonbegeleiding en/of dagbesteding die te klein zijn voor een flexpoel. Voor die groep is het heel interessant om een ZZPer achter de hand te hebben.

2. Als ZZPer heb een werkweek die heel divers is, precies zoals je zelf wilt.

Soms dan hoor ik wel eens: ‘Oh wat fijn dat je daar nu zoveel kunt werken. Mooie manier om binnen te komen zeker, zit je daar straks lekker met een vast contract.’

Nou, nee bedankt. Voor jou is die vastigheid misschien heel fijn, maar voor mij is het een sleur. Ik ben iemand die afleiding nodig heeft, veel prikkels, informatie en afwisseling. Wanneer ik iedere dag hetzelfde moet doen wordt ik doodongelukkig. Heb jij dat ook? Of juist niet?

Natuurlijk is iedere dag anders, je werkt met mensen en ieder mens gedraagt zich toch weer anders op verschillende dagen. Toch zul je zelf ook merken dat op je werk plek iedere dag een bepaald ritme heeft. Dat is nodig voor de deelnemers, bewoners maar ook voor het personeel. Dingen horen nu eenmaal in een bepaald ritme te gaan. Dat is prima maar dat kan ik niet aan voor 36 uur in de week bij dezelfde instelling. Ik vind het heerlijk om op verschillende plaatsten met ieder een eigen ritme mee te draaien. Ik pas me makkelijk aan dus dat is al geen probleem en het boeit me heel erg waarom een bepaalde woonvorm of dagbesteding voor een bepaald ritme kiest.

Snel verveeld? Wil je afwisseling?

Mocht jij de gang van zaken bij een bepaalde instelling (snel) beu zijn? Je hebt geen verplichtingen, je kunt jou overeenkomst zo opzeggen. Je hebt de vrijheid om jou eigen keuzes te maken wat dat betreft, zonder ergens aan vast te zitten. Ik werk nu bij een woonbegeleiding, en ambulant bij 2 mensen thuis. Daarbij heb ik nog 2 incidentele invaladressen op een creatieve dagbesteding en op een zorgtuinderij. Dat maakt mijn werk enorm divers waar ik van geniet.

Nog een voordeel daarvan vind ik dat je ook zelf je uren kunt bepalen. Een tijdje terug kwam er veel aanbod tegelijk en had ik een periode van 40 uur per week met twee weken uitschieters naar de 50 uur. En dan komt het onderhouden van je onderneming daar nog bij! Andere weken heb ik het rustiger en zit ik rond de 20 uur.

Ik hou net zoveel van hard werken dan dat ik van niks doen houd. Dus ook die afwisseling komt me goed uit. Dan kan ik mijn twee grote passies perfect combineren! : )

3. Groeien.

En dan niet in de lengte. Dat doe ik al jaren niet meer. In de breedte wel helaas..
Nee ik bedoel persoonlijk groeien en met je onderneming groeien.

Je kunt je onderneming zo inrichten zoals jij dat zelf wil. Heb je 3 vaste opdrachtgevers en vind je dat prima? Lekker laten dan. Maar wil je meer? Hup actie in de taxi. Het ligt allemaal in jouw handen! Ik ben er jaren van overtuigd geweest dat ik een volger was, wat ik trouwens nog steeds heel goed kan hoor. Maar ik ben er achter gekomen dat naast die trouwe volger iemand staat met jeukende handen en prachtige ideeën.

Ondernemen moet in je durven.

Ondernemen zit bij ons in de familie. Mijn vader had een eigen boeren bedrijf, net zoals zijn vader. Enkele familieleden hebben een eigen bedrijf in verschillende sectoren en mijn zusje is een enorm fanatieke ondernemer o.a. (http://www.fibromyalgieblog.nl/). Al jaren had ik verschillende ideeën in mijn hoofd om voor mezelf iets op te zetten. Maar ik dacht steeds ‘Ach, dat kan ik toch niet’ ‘hoe moet ik dat doen dan?’ ‘Dat is toch niks voor mij’. Ondanks dat ik erachter was gekomen dat ik toch wel capaciteiten had om voor mezelf iets op te zetten hielden die gedachten mij tegen.

Toen ik eind 2016 een prachtige kans kreeg om als ZZPer te beginnen, en gelukkig stevig genoeg in mijn schoenen stond om die kans aan te pakken, merkte ik dat het kriebelde door heel mijn lijf alsof ik verliefd was. Ik kon mijn creativiteit weer kwijt en ik kon het doen zoals ik het wilde. Want zoals de instellingen het deden waar ik stage liep of werkte paste toch niet helemaal bij mij. Wat ik wilde was steeds net was anders dan anders.

Nu heb ik het grootse idee om een psychisch gezondheidscentrum op te zetten. Daarover kun je op mijn site meer over lezen. Het is heel eng en leuk tegelijk. ‘Kan ik zoiets wel?’ en ‘Wow, dat zou zo gaaf zijn!’ gaan om-beurten in mijn gedachten rond.

Je leert er veel van om zoiets groots op te gaan zetten. Maar je komt jezelf ook enorm tegen. Ik ben geconfronteerd met zoveel eigenschappen van mezelf die ik kan gebruiken of die me tegenwerken. Je groeit dus ook persoonlijk als je zelf een onderneming opstart, hoe groot of klein dan ook.

 Dus wat ga jij doen?

Merk jij dat je vaste baan een beetje begint te vervelen? Wil jij je eigen regels bepalen, je eigen uren inrichten? Barst je van de goeie ideeën, soms een tikkeltje idealistisch? Dan raad ik je echt aan om voor jezelf te beginnen. In een volgende blog zal ik tips geven waarmee je rekening moet houden als je daadwerkelijk voor jezelf iets op gaat zetten.

En anders dan zit je wel goed waar je zit, wat zeker net zo prima is! : )

 

Als je in de gehandicaptenzorg werkt, in de kinderopvang, ouderen zorg of bij andere doelgroepen in de zorg en welzijn sector weet je dat er wel eens gepraat wordt over het hebben van tatoeages, piercings of het hebben van een apart kapsel of geverfd haar. Niet iedereen is daar evenveel fan van en de meeste hebben er wel een mening over klaar. Wat vind jij er eigenlijk van?

Tatoeages en piercings in de zorgsector

Sinds ik begonnen ben met mijn opleiding tot nu heb ik veel argumenten gehoord om geen tattoos, piercings etc. te nemen. Het zou om allerlei redenen niet goed zijn wanneer je in de zorg werkt. Waarom mensen vinden dat je het niet zou moeten doen:

  • Het ziet er onprofessioneel uit
  • Piercings zijn onhygiënisch
  • Cliënten zullen je minder snel vertrouwen
  • Je geeft een verkeerd voorbeeld
  • Het kan cliënten afschrikken
  • Anderen kunnen je associëren met bepaalde subculturen en gedragingen waardoor ze al een vooroordeel over je hebben

Ja, wat vind ik daar dan van?

Over het algemeen vind ik de tegenargumenten die ik net beschreef een beetje overdreven. Ik neem aan dat de meeste mensen wel een vrij goed gevoel voor common sense hebben en zelf na kunnen denken of een bepaalde tattoo of piercing handig is in je werkveld.

Wanneer je al een tijdje met je doelgroep werkt weet je wel hoe zij erop zullen reageren als je binnen komt gelopen met je haren in alle kleuren van de regenboog. Wat vind jij dat moet kunnen op de werkvloer en wat juist niet? Maakt voor jou de doelgroep waarmee je werkt nog uit? Ik ben heel benieuwd naar jou mening!

Het is altijd oké om hier eerst even goed over na te denken, voor jezelf op de eerste plaats en daarnaast voor je werk. Al vind ik zelf dat je daar echt niet alles voor hoeft te laten. Want eOlifant tatoeage op armerlijk gezegd heb ik zelf ervaren dat het ook zo zijn voordelen heeft als je gewoon helemaal jezelf bent, met die kleurplaatjes op je lijf, piercings in je gezicht en je haar in het nieuwste hippe kapsel.

 

<- twee van mijn zichtbare tatoeages

Waarom begin ik eigenlijk over tatoeages en piercings en andere opvallend-heden?

op school werd me dit afgeraden maar op mijn stage adressen waren ze hier gelukkig heel relaxt in. De voorwaarde was wel dat de tatoeages niet af zouden schrikken. Geen boos kijkend doodshoofd of zo. Maar dat valt na mijn idee onder het stukje common sense. Die tattoo's kunnen kei mooi zijn, maar daarvan kan ik echt wel begrijpen dat mensen er moeite mee kunnen hebben.

De deelnemers of bewoners waar ik mee werk hebben er over het algemeen geen problemen met mijn tatoeages, piercings en mijn haren. Sommige vinden het mooi, anderen vinden het niet mooi. Prima. Niks mis mee lijkt me. Alleen maar goed dat ze daar een mening over hebben. Gelukkig merk ik, en jij hopelijk ook, dat het hebben van tattoos, piercings of gekleurd haar tegenwoordig in de zorg een stuk normaler wordt gevonden en dat het niet meer vaak voorkomt dat je om die reden niet aangenomen wordt. Al zijn er nog wel instellingen die daar wel streng op letten!  Zo vertelde een inval-collega me afgelopen week nog dat zij om haar tattoo niet werd aangenomen! Maar goed dan is het altijd nog de vraag of jij dan wel past bij zulke instellingen : ).

En wat dan, als je reactie krijgt van je cliënten?

Wanneer een deelnemer of bewoner waar ik mee werk benoemt dat hij mijn haar, piercings of tatoeages stom of raar vind. Ja wat dan? Heel simpel, dOpgeschoren harenan ga ik er over praten met hem. Wat vind je er raar aan? Waarom vind je het stom? Kun je dat benoemen? Soms zijn die vragen te lastig om op te kunnen antwoorden maar over het algemeen lukt ze dat wel. Die mening gebruikt ik dan om er een soort les van te maken. iedereen is nu eenmaal anders. Misschien vind je het uiterlijk van iemand anders wel heel stom maar toch heeft die ander het recht om te doen waar hij zich goed bij voelt. Dat is iets wat je moet accepteren.

< Mijn haren opgeschoren en in een knotje

Maar ik zeg er ook altijd even bij dat ze er wel een mening over mogen hebben. Zij mogen mijn keuzes stom vinden, zolang ze maar accepteren dat het mijn keuzes zijn en dat ik me er goed bij voel. Wanneer ik dit zo goed en kwaad mogelijk in Jip en Janneke taal heb uitgelegd hebben ze er meestal wel vrede mee.

 

De leuke dingen!

Sommige deelnemers of bewoners vinden het juist fantastisch dat ik ben zoals ik ben. Een deelnemer zei laatst nog 'Ik vind het zo fijn dat jij gewoon helemaal jezelf bent.' Want ja, we willen als begeleiders toch allemaal dat onze cliënten zich open durven te stellen en zichzelf zijn. Als we dat verwachten moeten we daar toch het voorbeeld in geven en zelf zijn wie we echt zijn?

Wat ook heel tof was om te laten doen, was dat mijn oppaskindje en een aantal weken later een deelnemer het geniale idee kreeg om mijn tattoos in te kleuren met stiften. Dat heb ik toen lekker laten gebeuren. Voor hun een leuke activiteit en ik heb toen nog een aantal dagen met een prachtige ingekleurde tatoeages rond mogen lopen : D Zonde dat ik daar geen foto's meer van heb.

Verder heb ik nog genoeg leuke dingen meegemaakt die te maken hebben met het hebben van mijn tatoeages, piercings, mijn gekke kapsel etc. Die ga ik allemaal inventariseren en die komen later als blogberichtjes nog eens voorbij! Als het goed is kun je ze hieronder al zien staan 🙂

Heb jij leuke (werk) ervaringen betreft jou tatoeages, piercings of andere dingen die opvallend zijn aan jou uiterlijk? Laat gerust iets achter in een reactie!

 

Een nieuw kapsel. De 4 leukste reacties.