1

Zoals ik op Facebook vertelde zijn mijn moeder en ik aan het werk ver in het noorden van het land. Hier staat een woonbegeleidingscentra voor mensen met een verstandelijke beperking. Graag wil ik met jullie de geluksmomentjes en hartenbrekers delen die ik vorige week heb ervaren.

Voorheen hebben er mensen gewerkt, op de vloer en als leidinggevende, die niet helemaal gewerkt hebben zoals het hoort in de zorg waardoor zij dan uiteindelijk ook buiten de deur zijn gezet.

Het management heeft het overgenomen en heeft twee mensen aangewezen die op deze groep de touwtjes in handen hebben gekregen. Die hebben weer een nieuw (tijdelijk) team samen gesteld om de groep te draaien. Waaronder mijn moeder en ik.

Ik wil even mededelen dat ik niet weet hoe het vorige team met de bewoners is omgegaan. Ik weet dat het geen prettige sfeer was voor de bewoners maar meer is er officieel niet bekent. Daar wil ik me dus ook niet over uitlaten. Wat ik schrijf is alleen de indruk die ik van de bewoners krijg, maar is niet de absolute waarheid.

Geluksmomentjes en hartenbrekers

Twee termen die ver van elkaar lijken te staan. Geluksmomentjes koesteren we allemaal denk ik zo en momenten waarop je hart breekt van pijn, boosheid of verdriet willen we zo min mogelijk meemaken. Deze twee uiterste begrippen, deze twee uiterste emoties heb ik de vorige week vaak tegelijk ervaren.

We hebben een bewoonster in de groep die een echte kletskous is. Een hele lieve, zachte, gezellige meid die wel van een geintje houd. We horen haar  regelmatig zeggen:

“Fijn he, dat we nu mogen kletsen. Ja gezellig. Nu mogen we praten. Niet boos worden he, nee niet schreeuwen, is niet fijn. Gezellig kletsen, ja mogen we zelf weten. Hoeven niet stil te zijn.” Op die manier kan ze door blijven ratelen.

geluksmomentjes

Ik voel me altijd enorm dankbaar dat ik er mede voor mag zorgen dat iemand anders zich goed voelt

Ik kan enorm van haar genieten omdat ik merk dat ze het kletsen erg fijn vind. Als ze zo tegen ons of soms in zichzelf aan het ratelen is staat er een tevreden uitdrukking op haar gezicht en glimlacht ze. Ik voel me gelukkig als ik merk dat ánderen gelukkig zijn.

Op zo’n moment voel ik me dus enorm goed, omdat wij als team, in staat zijn haar, en de andere bewoners, deze geluksmomentjes aan te bieden door ieder individu de ruimte te geven die hij nodig heeft. Ik voel me altijd enorm dankbaar dat ik er mede voor mag zorgen dat iemand anders zich goed voelt.

Maar het doet ook pijn..

Tegelijk word ik heel erg boos en verdrietig. Op sommige momenten ben ik even weg gelopen omdat de tranen me in de ogen sprongen. Fijn dat deze lieve meid nu zo kan kletsen en dat ze  daar zo van geniet.

Maar het feit dat dit zo bijzonder voor haar is betekent naar mijn idee dat er een tijd is geweest dat ze dit niet kon. Dat er een tijd is geweest dat zij haar mond dicht moest houden. Dat iemand misschien wel tegen haar zei dat ze stil moest zijn. Ik kan me echt wel voorstellen dat je dat gekakel op een gegeven moment beu bent. Maar kom op, jij bent de professional! Jij ziet maar dat je er mee om kan gaan!

Een kwetsbare doelgroep

Zoals de titel al zegt, deze doelgroep is zo enorm kwetsbaar. Als iemand tegen jou iets zegt wat je niet aanstaat is het soms moeilijk om voor jezelf op te komen. Ik heb in een relatie gezeten waar mijn eigen wil en mening aardig onderdrukt werd en ik vond het moeilijk om voor mezelf op te komen. Dat heeft me jaren gekost en kilo’s moed. Laat staan hoe het is voor iemand met een verstandelijke beperking.

Als je het cognitief vermogen hebt van ongeveer een 3 à 4 jarige hoe in vredesnaam moet je dan voor je eigen rechten opkomen? Je hebt waarschijnlijk niet eens besef van welke rechten je als mens eigenlijk hebt. Je bent bijna volledig afhankelijk van anderen en hoe zij met jou omgaan. Dan heb je dus mensen die daar bewust of onbewust misbruik van maken. Dat maakt me zo vreselijk kwaad.

Geen driftbuien?

Op een middag komt een ouder op bezoek om te kijken hoe het met haar zoon gaat. We kletsen wat met elkaar, dan komt haar zoon komt de keuken binnen gelopen en ze zegt: "Waauw. Ik heb K. In lange tijd niet zo vrolijk gezien! Heeft hij nog geen driftbui gehad?”

Wij geven antwoord dat hij nog geen driftbui heeft gehad. Dat het prima met hem gaat en hij het naar ons inzicht goed naar de zin heeft. Dat is moeilijk inschatten als niemand de bewoners echt kent omdat we allemaal nieuw zijn, maar je hebt wel een beetje een idee.

De  vrouw reageert verbaasd. Ze vind het gek dat hij nog geen driftbui heeft gehad. Ze had wel verwacht dat hij die zou krijgen. Die had hij voorheen namelijk regelmatig.

aandacht

Omgekeerde wereld

Dat is weer een van die geluksmomentjes die tegelijk je hart breekt. Zo blij dat wij in staat zijn hem de rust en ruimte te bieden om zichzelf te zijn zodat hij geen driftbuien krijgt. Van de  andere kant is het toch te gek voor woorden dat een ouder verbaasd is over het feit dat haar zoon geen driftbuien heeft. Dat is toch de omgekeerde wereld!?

Hoe is er toch altijd met die lieve jongen omgegaan dat hij driftbuien kreeg. Die komen niet  zomaar uit de lucht gevallen lijkt me zo?

Ik denk dat ik wel een beetje idealistisch ben

Dit zijn maar twee van vele momenten dat mijn mond van verbazing openviel. Hoezo kunnen mensen op die manier met andere mensen omgaan. Laat staan met mensen met een beperking. Ik wil ze niet nog beperkter maken dan ze zijn maar het is nu eenmaal een kwetsbare doelgroep.

Als begeleiding zijnde is het van belang dat je je bekommert om hun behoeften. Dat jij voor hen mogelijk maakt wat zij zelf niet kunnen, dat jij je uiterste best doen om hun stem te zijn. Om uit te zoeken wat hun wensen zijn als ze dit zelf niet aan kunnen geven. Om een sfeer te creëren waarin zij zich veilig en gelukkig voelen.

Misschien draaf ik wel een beetje door. Misschien pak ik het allemaal net wat te persoonlijk op, maar deze, en zulk gelijke situatie die ik al eens eerder heb meegemaakt op een groep, gaat me echt aan het hart.

Laten we als begeleiders in de gehandicaptenzorg, ouderenzorg en welke andere tak van zorg dan ook, er alsjeblieft voor streven om de mensen zo goed mogelijk te behandelen en zoveel mogelijk geluksmomentjes voor hen te creëren.

Een belangrijke vraag die ik in de opleiding kreeg is: ‘Zou jij jezelf als begeleider willen hebben?’ Met andere woorden, de manier zoals jij mensen begeleid, zou jij zelf zo begeleid willen worden? Als dat antwoord nee is moet je misschien even goed nadenken over jou manier van werken. Laten we alsjeblieft allemaal even streng op onszelf reflecteren…

 

beloftes

Een tijdje terug had ik een gesprek met een bewoner van een woongroep waar ik werk. Ik kon al raden waar het over zou gaan en tijdens dat gesprek kregen de bewoner, ik zal hem even D. noemen, en ik het er over dat hij niet vooruit kon. D gaf aan dat hij er zo van baalde dat hij niks kon doen op de dagbesteding die bij de woonvorm zit waar hij woont. Dat hij zichzelf verveelde.

Ik wist dat ik op dat moment niks aan de situatie kon veranderen. Hij wilde graag productiewerk doen, maar de aanvoer daarvan lag eventjes op zijn gat doordat de oude zorgondernemers het hadden laten zitten. De nieuwe zorgondernemers zouden het met een aantal collega’s weer op gaan pakken.

Beloftes maken en nakomen

Dat benoemde ik dus tegenover D. Ik zei vol overtuiging: “Ik weet zeker dat als de nieuwe zorgondernemers er zijn dat het dan weer opgepakt gaat worden en jij dan na een paar weken weer lekker kan gaan werken. Voor nu kan ik eventjes niks voor je betekenen. Maar ik snap goed dat jij dat heel erg vervelend vind.”.

De jongen zuchtte en keek me hoofdschuddend aan. Ik besefte dat hij echt geen woord geloofde van wat ik zei. Dat brak me een beetje. Niet omdat hij mij niet geloofde maar om wat dat betekende.

Wanneer stop jij met het geloven van beloftes?

Juist, vanaf het moment dat beloftes zijn verbroken, er tegen je is gelogen. En dat deed mij zo pijn. Hoeveel beloftes zouden er wel niet gebroken zijn geweest waardoor D mij om mijn belofte zowat uitlachte. Ik had het oprecht met hem te doen.

Toen ik wat doorvroeg vertelde hij dat een van de twee vorige zorgondernemers een keer beloofd had om alle bewoners mee uit eten te nemen. Hij had daar enorm naar uit gekeken maar uiteindelijk zijn ze nooit gegaan. Voor ons lijkt dit misschien niet zo spannend, omdat het maar om een etentje gaat. Maar voor iemand met het verstandelijk vermogen van een kind en autisme is dit natuurlijk heel wat.

Ik weet niet hoe die situatie toen echt is gegaan, ik was daar niet bij. Maar bij hem heeft het wel degelijk pijn gedaan en ik denk dat dat feit belangrijker is dan de werkelijke situatie.

Er zullen ongetwijfeld nog wel meer voorvallen zijn geweest waarbij beloftes, hoe groot of klein die ook waren, tegenover hem niet zijn waargemaakt. Ik merk zelf al dat ik het vervelend vind wanneer iemand een beloften niet nakomt en dan ben ik nog een vrij flexibel persoon. Maar voor iemand met een verstandelijke beperking en autisme is dit heel erg zwaar.

Bij mijn missie kun je lezen over wat ik belangrijk vind in de omgang met mensen. De basis, het vertrouwen en de veiligheid die iemand met zijn begeleider moet hebben heeft daar in zekere zin wel mee te maken. Wanneer je jouw beloftes na komt creëer jij meer vertrouwen en veiligheid, zodat degene die jij begeleid weet waar hij aan toe is en wat die van jou kan verwachten.

Jouw woord is alles wat ze hebben. Mensen met een verstandelijke beperking behoren nu eenmaal tot een kwetsbare doelgroep. Terugvechten zit er meestal niet in voor hen. Het is aan ons als begeleiders om te bedenken wat hun weerwoord, of mening zou kunnen zijn op onze manier van begeleiden.

Omdat ik na zijn verhaal aan hem zag dat het hem echt pijn deed moest ik haast wel excuses maken voor een belofte die ik eigenlijk niet had mogen maken. Hoe kon ik nu zeker weten dat het allemaal echt geregeld zou worden? Ja daar ga ik vanuit omdat ik een hoge dunk heb van de nieuwe zorgondernemers.

Maar 100% zeker kun je het nooit weten. Er kan altijd iets gebeuren. 

Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat je altijd op moet passen met wat je iemand beloofd. Zeker je cliënten. Voor hen is een belofte altijd nog veel meer waard dan dat die voor ons is. Zij zijn vaak compleet afhankelijk van jou en jou woord. Wanneer je die breekt kan je, hoe overdreven het misschien ook klinkt, iemand daar echt pijn mee doen. Zeker wanneer het keer op keer gebeurd.

Makkelijker gezegd dan gedaan

Ik doe het zelf ook hoor. Na het gesprek met D ben ik er eens op gaan letten hoeveel dingen ik toe zeg, of beloftes die ik maak die ik gewoon niet nakom. Niet perse omdat ik het niet wil of kan maar omdat ik het vergeet. Omdat je heel snel een belofte maakt.

Nu zal niet iedereen daar mee zitten, niet iedere cliënt zal er wakker van liggen. Niet iedere belofte is de moeite waard om je er druk om te maken. Misschien kan je cliënt zelf niet eens onthouden wat de belofte was. Maar ik denk dat het een goed idee is als we allemaal eens wat vaker stil staan bij wat we allemaal toe zeggen en dat we ook echt ons best doen om het na te komen.

En hoe zorg je dan dat je die beloftes ook echt na komt?
Nou, zo!
1. Eerst nadenken, dan antwoorden.

Het klinkt misschien lullig, maar zeg simpelweg niet te snel ja. Het is voor mensen die graag iets voor andere willen betekenen moeilijk om nee te zeggen. (Zeker als mensen mens. je werkt niet voor niks in de zorg en welzijn). Maar de ander zal altijd blijer zijn met een nee dan met een loze belofte.

2. Vraag bedenktijd.

Soms weet je gewoon echt niet wat je met de vraag aan moet. Kun je dit, heb je hier tijd voor? In plaats van meteen ja te zeggen vraag je of je er even over na mag denken. Zo kan jij uitvogelen of je dit echt wel wilt of kunt en merken anderen dat je een afspraak serieus neemt.

3. Werk er samen aan.

Als je een afspraak toezegt betekent het niet dat jij de enige bent die eraan moet werken. Misschien is het iets waar jij met je hele team aan kunt of moet werken. Of iets wat jou leidinggevende aan moet pakken. Geef het door of bespreek het tijdens een vergadering.

4. Noteer je afspraak.

Een gouden tip die ik vaker toe zou moeten passen. Mijn geheugen is als een zeef en ik vergeet heel erg veel beloftes die ik maak. Schrijf je afspraken op. Op je hand, in je agenda, zet een herinnering in je telefoon. Misschien wel 100? Je kunt ook je collega of iemand buiten het werk vertellen over je afspraak en vragen of hij of zij je er nog aan wil herinneren. Er zijn trucjes genoeg.

5. Ben eerlijk.

Het zal ondanks deze tips vast wel een keer voorkomen dat je een belofte niet na kunt komen. Heel vervelend maar ben hier dan eerlijk over. Als je aan die persoon toegeeft dat je het gewoon niet voor elkaar krijgt om welke reden dan ook zal die ander dat vast wel begrijpen. Laat dit dan wel op tijd weten. Als je last-minute met dit verhaal aankomt lijkt het net een slap smoesje en dat wil je ook niet.

Nou, check voor jezelf op je werk even hoe makkelijk jij met beloftes rond strooit. Kom je ze ook altijd na? Als je er al van op  de hoogte bent hoe jij hiermee omgaat dan ben je al half weg.

Laten we zorgen dat onze bewoners, deelnemers, mensen, jongeren, ouderen, kinderen zich veilig bij je kunnen voelen en vertrouwen hebben in je. Want wie wil er nou begeleid worden bij iemand waar hij helemaal geen vertrouwen in heeft omdat die constant loze beloftes maakt? Niemand toch?

Ik ben natuurlijk niet voor niks ZZPer geworden. Wat maakt dat ik het eigen baas zijn zo fijn vind en is het ook iets voor jou?

ZZPer in de zorg

Hier zijn de 3 belangrijkste redenen voor mij om ZZPer te worden in de zorgsector. Welke tellen voor jou en welke mis je nog?

1. Je wordt sneller ‘aangenomen’.

Je wordt natuurlijk niet écht aangenomen. Een instelling (woonbegeleiding of dagbesteding) of iemand met PGB (ambulant) kiest ervoor om een overeenkomst met jou aan te gaan. Maar de opdrachtgever, en jij, zijn vrij om ten alle tijden de overeenkomst te beëindigen. Tenzij anders afgesproken natuurlijk.

Volgens het nieuwe CAO mag een tijdelijk contract maximaal 2 keer verlengd worden. Dat betekent dat jij 3 tijdelijke contracten mag hebben in 2 jaar tijd. Daarna hebben ze de keuze;

  • Of je krijgt een vast contract voor onbepaalde tijd
  • Of je contract wordt beëindigd; en ze nemen een nieuw iemand aan die hetzelfde contract traject in gaat.

Helaas gebeurd de 2e optie het vaakst. Dat is vast wel herkenbaar.

Nog een dingetje wat er is veranderd in het nieuwe CAO: de 0-uren contracten moeten teruggedrongen worden. Dat maakt het dus nog lastiger om bij een instelling binnen te komen en de instellingen missen zo een hoop inval en oproep krachten. Vervelend, maar voor jou als ZZPer is dit een groot voordeel.

Het fijne van eigen baas zijn is dat een instelling helemaal geen verplichtingen heeft aan jou. Ze kunnen jou zolang inhuren als zij, en jij dat willen. Hebben ze jou minder nodig, vragen ze je minder. Hebben ze om welke reden dan ook uren open staan, zullen ze jou vast en zeker opbellen.

Daarbij heeft iedere instelling meestal een aantal invalkrachten nodig voor de vakantieperiode of wanneer iemand (langdurig) ziek wordt of met zwangerschapsverlof gaat. Doordat er geen 0-uren contracten meer aangeboden wordt is dit al een stukje lastiger. Enkele instellingen gaan voor een (vaste) flexer via hun flexbureau. Maar er zijn ook instellingen, of particuliere woonbegeleiding en/of dagbesteding die te klein zijn voor een flexpoel. Voor die groep is het heel interessant om een ZZPer achter de hand te hebben.

2. Als ZZPer heb een werkweek die heel divers is, precies zoals je zelf wilt.

Soms dan hoor ik wel eens: ‘Oh wat fijn dat je daar nu zoveel kunt werken. Mooie manier om binnen te komen zeker, zit je daar straks lekker met een vast contract.’

Nou, nee bedankt. Voor jou is die vastigheid misschien heel fijn, maar voor mij is het een sleur. Ik ben iemand die afleiding nodig heeft, veel prikkels, informatie en afwisseling. Wanneer ik iedere dag hetzelfde moet doen wordt ik doodongelukkig. Heb jij dat ook? Of juist niet?

Natuurlijk is iedere dag anders, je werkt met mensen en ieder mens gedraagt zich toch weer anders op verschillende dagen. Toch zul je zelf ook merken dat op je werk plek iedere dag een bepaald ritme heeft. Dat is nodig voor de deelnemers, bewoners maar ook voor het personeel. Dingen horen nu eenmaal in een bepaald ritme te gaan. Dat is prima maar dat kan ik niet aan voor 36 uur in de week bij dezelfde instelling. Ik vind het heerlijk om op verschillende plaatsten met ieder een eigen ritme mee te draaien. Ik pas me makkelijk aan dus dat is al geen probleem en het boeit me heel erg waarom een bepaalde woonvorm of dagbesteding voor een bepaald ritme kiest.

Snel verveeld? Wil je afwisseling?

Mocht jij de gang van zaken bij een bepaalde instelling (snel) beu zijn? Je hebt geen verplichtingen, je kunt jou overeenkomst zo opzeggen. Je hebt de vrijheid om jou eigen keuzes te maken wat dat betreft, zonder ergens aan vast te zitten. Ik werk nu bij een woonbegeleiding, en ambulant bij 2 mensen thuis. Daarbij heb ik nog 2 incidentele invaladressen op een creatieve dagbesteding en op een zorgtuinderij. Dat maakt mijn werk enorm divers waar ik van geniet.

Nog een voordeel daarvan vind ik dat je ook zelf je uren kunt bepalen. Een tijdje terug kwam er veel aanbod tegelijk en had ik een periode van 40 uur per week met twee weken uitschieters naar de 50 uur. En dan komt het onderhouden van je onderneming daar nog bij! Andere weken heb ik het rustiger en zit ik rond de 20 uur.

Ik hou net zoveel van hard werken dan dat ik van niks doen houd. Dus ook die afwisseling komt me goed uit. Dan kan ik mijn twee grote passies perfect combineren! : )

3. Groeien.

En dan niet in de lengte. Dat doe ik al jaren niet meer. In de breedte wel helaas..
Nee ik bedoel persoonlijk groeien en met je onderneming groeien.

Je kunt je onderneming zo inrichten zoals jij dat zelf wil. Heb je 3 vaste opdrachtgevers en vind je dat prima? Lekker laten dan. Maar wil je meer? Hup actie in de taxi. Het ligt allemaal in jouw handen! Ik ben er jaren van overtuigd geweest dat ik een volger was, wat ik trouwens nog steeds heel goed kan hoor. Maar ik ben er achter gekomen dat naast die trouwe volger iemand staat met jeukende handen en prachtige ideeën.

Ondernemen moet in je durven.

Ondernemen zit bij ons in de familie. Mijn vader had een eigen boeren bedrijf, net zoals zijn vader. Enkele familieleden hebben een eigen bedrijf in verschillende sectoren en mijn zusje is een enorm fanatieke ondernemer o.a. (http://www.fibromyalgieblog.nl/). Al jaren had ik verschillende ideeën in mijn hoofd om voor mezelf iets op te zetten. Maar ik dacht steeds ‘Ach, dat kan ik toch niet’ ‘hoe moet ik dat doen dan?’ ‘Dat is toch niks voor mij’. Ondanks dat ik erachter was gekomen dat ik toch wel capaciteiten had om voor mezelf iets op te zetten hielden die gedachten mij tegen.

Toen ik eind 2016 een prachtige kans kreeg om als ZZPer te beginnen, en gelukkig stevig genoeg in mijn schoenen stond om die kans aan te pakken, merkte ik dat het kriebelde door heel mijn lijf alsof ik verliefd was. Ik kon mijn creativiteit weer kwijt en ik kon het doen zoals ik het wilde. Want zoals de instellingen het deden waar ik stage liep of werkte paste toch niet helemaal bij mij. Wat ik wilde was steeds net was anders dan anders.

Nu heb ik het grootse idee om een psychisch gezondheidscentrum op te zetten. Daarover kun je op mijn site meer over lezen. Het is heel eng en leuk tegelijk. ‘Kan ik zoiets wel?’ en ‘Wow, dat zou zo gaaf zijn!’ gaan om-beurten in mijn gedachten rond.

Je leert er veel van om zoiets groots op te gaan zetten. Maar je komt jezelf ook enorm tegen. Ik ben geconfronteerd met zoveel eigenschappen van mezelf die ik kan gebruiken of die me tegenwerken. Je groeit dus ook persoonlijk als je zelf een onderneming opstart, hoe groot of klein dan ook.

 Dus wat ga jij doen?

Merk jij dat je vaste baan een beetje begint te vervelen? Wil jij je eigen regels bepalen, je eigen uren inrichten? Barst je van de goeie ideeën, soms een tikkeltje idealistisch? Dan raad ik je echt aan om voor jezelf te beginnen. In een volgende blog zal ik tips geven waarmee je rekening moet houden als je daadwerkelijk voor jezelf iets op gaat zetten.

En anders dan zit je wel goed waar je zit, wat zeker net zo prima is! : )

 

Als je in de gehandicaptenzorg werkt, in de kinderopvang, ouderen zorg of bij andere doelgroepen in de zorg en welzijn sector weet je dat er wel eens gepraat wordt over het hebben van tatoeages, piercings of het hebben van een apart kapsel of geverfd haar. Niet iedereen is daar evenveel fan van en de meeste hebben er wel een mening over klaar. Wat vind jij er eigenlijk van?

Tatoeages en piercings in de zorgsector

Sinds ik begonnen ben met mijn opleiding tot nu heb ik veel argumenten gehoord om geen tattoos, piercings etc. te nemen. Het zou om allerlei redenen niet goed zijn wanneer je in de zorg werkt. Waarom mensen vinden dat je het niet zou moeten doen:

  • Het ziet er onprofessioneel uit
  • Piercings zijn onhygiënisch
  • Cliënten zullen je minder snel vertrouwen
  • Je geeft een verkeerd voorbeeld
  • Het kan cliënten afschrikken
  • Anderen kunnen je associëren met bepaalde subculturen en gedragingen waardoor ze al een vooroordeel over je hebben

Ja, wat vind ik daar dan van?

Over het algemeen vind ik de tegenargumenten die ik net beschreef een beetje overdreven. Ik neem aan dat de meeste mensen wel een vrij goed gevoel voor common sense hebben en zelf na kunnen denken of een bepaalde tattoo of piercing handig is in je werkveld.

Wanneer je al een tijdje met je doelgroep werkt weet je wel hoe zij erop zullen reageren als je binnen komt gelopen met je haren in alle kleuren van de regenboog. Wat vind jij dat moet kunnen op de werkvloer en wat juist niet? Maakt voor jou de doelgroep waarmee je werkt nog uit? Ik ben heel benieuwd naar jou mening!

Het is altijd oké om hier eerst even goed over na te denken, voor jezelf op de eerste plaats en daarnaast voor je werk. Al vind ik zelf dat je daar echt niet alles voor hoeft te laten. Want eOlifant tatoeage op armerlijk gezegd heb ik zelf ervaren dat het ook zo zijn voordelen heeft als je gewoon helemaal jezelf bent, met die kleurplaatjes op je lijf, piercings in je gezicht en je haar in het nieuwste hippe kapsel.

 

<- twee van mijn zichtbare tatoeages

Waarom begin ik eigenlijk over tatoeages en piercings en andere opvallend-heden?

op school werd me dit afgeraden maar op mijn stage adressen waren ze hier gelukkig heel relaxt in. De voorwaarde was wel dat de tatoeages niet af zouden schrikken. Geen boos kijkend doodshoofd of zo. Maar dat valt na mijn idee onder het stukje common sense. Die tattoo's kunnen kei mooi zijn, maar daarvan kan ik echt wel begrijpen dat mensen er moeite mee kunnen hebben.

De deelnemers of bewoners waar ik mee werk hebben er over het algemeen geen problemen met mijn tatoeages, piercings en mijn haren. Sommige vinden het mooi, anderen vinden het niet mooi. Prima. Niks mis mee lijkt me. Alleen maar goed dat ze daar een mening over hebben. Gelukkig merk ik, en jij hopelijk ook, dat het hebben van tattoos, piercings of gekleurd haar tegenwoordig in de zorg een stuk normaler wordt gevonden en dat het niet meer vaak voorkomt dat je om die reden niet aangenomen wordt. Al zijn er nog wel instellingen die daar wel streng op letten!  Zo vertelde een inval-collega me afgelopen week nog dat zij om haar tattoo niet werd aangenomen! Maar goed dan is het altijd nog de vraag of jij dan wel past bij zulke instellingen : ).

En wat dan, als je reactie krijgt van je cliënten?

Wanneer een deelnemer of bewoner waar ik mee werk benoemt dat hij mijn haar, piercings of tatoeages stom of raar vind. Ja wat dan? Heel simpel, dOpgeschoren harenan ga ik er over praten met hem. Wat vind je er raar aan? Waarom vind je het stom? Kun je dat benoemen? Soms zijn die vragen te lastig om op te kunnen antwoorden maar over het algemeen lukt ze dat wel. Die mening gebruikt ik dan om er een soort les van te maken. iedereen is nu eenmaal anders. Misschien vind je het uiterlijk van iemand anders wel heel stom maar toch heeft die ander het recht om te doen waar hij zich goed bij voelt. Dat is iets wat je moet accepteren.

< Mijn haren opgeschoren en in een knotje

Maar ik zeg er ook altijd even bij dat ze er wel een mening over mogen hebben. Zij mogen mijn keuzes stom vinden, zolang ze maar accepteren dat het mijn keuzes zijn en dat ik me er goed bij voel. Wanneer ik dit zo goed en kwaad mogelijk in Jip en Janneke taal heb uitgelegd hebben ze er meestal wel vrede mee.

 

De leuke dingen!

Sommige deelnemers of bewoners vinden het juist fantastisch dat ik ben zoals ik ben. Een deelnemer zei laatst nog 'Ik vind het zo fijn dat jij gewoon helemaal jezelf bent.' Want ja, we willen als begeleiders toch allemaal dat onze cliënten zich open durven te stellen en zichzelf zijn. Als we dat verwachten moeten we daar toch het voorbeeld in geven en zelf zijn wie we echt zijn?

Wat ook heel tof was om te laten doen, was dat mijn oppaskindje en een aantal weken later een deelnemer het geniale idee kreeg om mijn tattoos in te kleuren met stiften. Dat heb ik toen lekker laten gebeuren. Voor hun een leuke activiteit en ik heb toen nog een aantal dagen met een prachtige ingekleurde tatoeages rond mogen lopen : D Zonde dat ik daar geen foto's meer van heb.

Verder heb ik nog genoeg leuke dingen meegemaakt die te maken hebben met het hebben van mijn tatoeages, piercings, mijn gekke kapsel etc. Die ga ik allemaal inventariseren en die komen later als blogberichtjes nog eens voorbij! Als het goed is kun je ze hieronder al zien staan 🙂

Heb jij leuke (werk) ervaringen betreft jou tatoeages, piercings of andere dingen die opvallend zijn aan jou uiterlijk? Laat gerust iets achter in een reactie!

 

Een nieuw kapsel. De 4 leukste reacties.