In mijn vorige blog heb ik uitgelegd wat zelfontwikkeling te maken heeft met jou als begeleider in de (gehandicapten)zorg en in deze blog leg ik uit wat zelfreflectie hiermee te maken heeft.

Zelfontwikkeling is heel fijn, je leert kwaliteiten beter kennen, je leert je valkuilen beter kennen en je leert ook nog iets aan die valkuilen doen zodat je verder komt in je leven.

 

Zoals ik met de hamer theorie al vertelde ben jij je eigen gereedschap. Hoe beter jij jezelf kent hoe beter jij jezelf als gereedschap in kunt zetten.

Jezelf leren kennen doe je o.a. door te reflecteren op jezelf. Dit heb je op school, als het goed is, al tot in den treure gehad. Toen snapte ik het nut er niet zo goed van, jij misschien ook niet? Maar nu snap ik het des te meer.

Zelfreflectie; lekker in de spiegel kijken?

zelfreflectie

 

Reflecteren betekent dat je op een systematische manier jou functioneren eens even goed gaat bekijken. Ik merkte dat ik na mijn opleiding bijna meteen gestopt ben met reflecteren, want daar was ik eeeiindelijk! van af.

Tot ik op het werk in een situatie kwam waarvan ik mezelf achteraf afvroeg of ik het wel goed gedaan had. Toen besefte ik hoe belangrijk reflecteren is om te leren van situaties en om jezelf beter te leren kennen.

Als je na iedere moeilijke situatie in een dienst er even een reflectie overheen gooit voor jezelf, kom je er vaak wel achter dat je steeds tegen hetzelfde thema aanloopt. Als je dat ontdekt hebt kun je er ook iets aan doen en word je een betere begeleider.

En dat is de bedoeling van het reflecteren.

Methodes voor zelfreflectie:

Je hebt verschillende methodes om op jezelf te reflecteren. Hieronder zie je er enkele met link naar de website voor de uitleg.

Over het algemeen komen deze methodes op hetzelfde neer. Het gaat erom dat je naar jezelf kijkt en ontdekt waar jou kwaliteiten en je valkuilen liggen. Kies iets uit wat goed bij jou past. welke dat is maakt niet zoveel uit.

Reflecteren over jezelf doet soms pijn.

Tijdens het reflecteren op mezelf kwam ik heel vaak op hetzelfde thema uit. Of ik wel goed genoeg was.

  • Wie was ik om een bewoner of deelnemer ergens op aan te spreken.
  • Had ik wel het recht om soms streng te zijn.
  • Wie was ik om een collega feedback te geven.
  • Was mijn mening wel 'waar' genoeg.
  • Was wat ik tijdens een vergadering wilde inbrengen wel boeiend genoeg.
  • Zagen ouders mij wel als volwaardig?
    etc.

Ik wist wel dat mijn zelfbeeld niet al te best was maar om met iedere zelfreflectie daar weer op uit te komen deed best veel pijn. Als ik nu na een reflectiemoment over een situatie erachter kom dat ik nog steeds met hetzelfde thema aan het stoeien ben is dat wel even zuur.

Maar van reflecteren kun je leren..

En niemand is perfect. Het is oké om een valkuil te hebben, of 2, of 3.. of 8? Dat betekent dat je hier iets aan kunt doen en nog beter kunt worden dan jij nu al bent!

Voor mij betekende dit om met mijn eigenwaarde aan de slag te gaan. Dit lijkt in eerste instantie niet zoveel met het vak te maken te hebben. Maar als je zoveel aan jezelf, jou kennis en jou manier van handelen twijfelt ben jij voor de bewoners of deelnemers geen sterkte pilaar waarbij ze weten waar ze aan toe zijn.

Mensen met een verstandelijke beperking voelen vaak, al dan niet bewust, veel beter aan wat voor energie jij uitstraalt dan wie dan ook. Ze kennen jouw houding en jou gedrag. Als dat anders is dan anders, vaak doordat je niet lekker in je vel zit merken ze dat.

Ik besefte me dat als ik onzeker was over wat ik deed, de bewoner of deelnemer waarschijnlijk ook onzeker was over wat ik deed. Dat creëert onveiligheid.

Aanpakken die hap.

Als je dus met het reflecteren aan de gang bent gegaan en je tot de conclusie bent gekomen dat er misschien wel een of enkele thema's zijn die steeds terug komen is het zaak om deze aan te pakken. Nee ze hoeven echt niet met een uurtje opgelost te worden. Sommige dingen blijven misschien wel jaren een 'dingetje' maar ben er wel mee bezig.

Vraag jezelf af; wat en waarom.

Waarom is dit een ding voor je. Waarom loop je juist hier tegenaan? Wat heb je meegemaakt dat dit een valkuil voor je is? Wat moet je nog verwerken of aan gaan pakken om dit probleem minder groot te maken. Denk hier niet alleen over na maar ga het ook echt aan.

Maak een plan voor jezelf over hoe jij dit valkuil aan wil gaan pakken. Vraag mensen om hulp, je familie, vrienden, je collega's? Kom je er echt niet uit zijn er ook hele goede coaches die je hier mee kunnen helpen.

En natuurlijk ga ik in mijn volgende blog uitleggen wat je allemaal kunt doen om jou valkuilen en problemen aan te pakken.

Stay tuned

Ja.. Maar hoe maakt zelfontwikkeling jou dan tot een betere begeleider? Tijdens het event 'Laat je rugzak los' van Spirit-coaching heb ik in de pauze even over deze vraag na zitten denken. Hoe kan ik de link maken tussen dit event en mijn behoefte een betere begeleider te worden? Toen moest ik denken aan wat een lerares bij Profit opleidingen eens vertelde.

Anders in Begeleiden

De hamer theorie.

De lerares vertelde dat een timmerman zijn hamer nodig heeft om te kunnen werken. Zijn zaag, spijkers, hout. Een metselaar heeft bakstenen nodig, cement, een troffel. Waar het op neer komt is dat je voor ieder beroep gereedschap of instrumenten nodig hebt om je werk goed te kunnen doen.

En dit gereedschap of deze instrumenten moet je verzorgen. Schoonmaken, desinfecteren, slijpen, herstellen of vervangen als het mankementen vertoont.

En hoe zit dat dan met jou?

Jij als harde werker in de zorg en welzijn? Welke gereedschappen of instrumenten gebruik jij? Je maakt vast wel eens gebruik van een tillift, een rolstoel, duofiets, timetimer, picto's of andere dingen.

Maar wat zet je nu het allermeeste in? Juist ja, jouzelf. Jij bent het instrument wat je gebruikt om mensen te begeleiden. Jij en jouw kennis zet je in om prachtige mensen verder te helpen in hun ontwikkeling en het bieden van een veilige ontspannen sfeer.

Als jijzelf het gereedschap bent dat je inzet op je werk, dan betekent dat ook dat jij jezelf moet onderhouden om steeds de beste versie van jouw gereedschap te zijn.

Dus, hoe maakt zelfontwikkeling jou dan tot een betere begeleider?

Zoals ik het zie zijn emotionele problemen de scheurtjes, mankementen in jouw gereedschap en zijn dat dus de dingen waar je aan mag werken.

Omdat voorbeeldjes nu eenmaal fijn zijn geef ik er eentje:

Je hebt afgelopen week al enkele keren ruzie gehad met je partner. Er hangt spanning en je zit niet lekker in je vel. Met je oma gaat het al een aantal jaar niet goed en de laatste tijd gaat ze hard achteruit. Je maakt je zorgen om haar en er moet veel geregeld worden betreft de thuiszorg. 

Dan is je huis ook nog een zootje en je krijgt het maar niet op orde. Je bent boos op jezelf, omdat het allemaal niet wil lukken. Je wil dat vervelende gevoel niet voelen en probeert het uit de weg te gaan.

Dan moet je gaan werken. Je slaapt slecht en hebt je verslapen, met enorme haast sjees je naar het werk en tot je ergernis sta je ook nog in de file! Je komt op je werk aan. Gelukkig heb je wel leuke collega's en kun je even ontladen voor je dienst begint maar je frustratie zit zo diep.

Opeens voel je je schuldig over de dingen die je in een boze bui tegen je partner hebt gezegd. Je bent zo aan het denken en je voelt je zo ellendig dat je het overzicht verliest op de groep.

Dan schrik je op omdat twee deelnemers of bewoners ruzie hebben met elkaar.

Wat gebeurd er dan met je? Ben jij dan nog in staat om geduldig te reageren? Deze mensen rustig uit elkaar te halen en ieder hun verhaal te laten doen?

Ikke niet in ieder geval. Als ik in zo'n situatie zou zitten zou ik waarschijnlijk mijn mond open trekken en schreeuwen dat ik er klaar mee ben. Dat ze op moeten houden en moeten gaan zitten en normaal moeten doen. Maar daarna zou ik me rete schuldig voelen omdat dat absoluut niet de manier is hoe ik met mensen om wil gaan.

Zie je een beetje waar ik naar toe wil?

Als jij als mens zijnde in staat bent om jou emoties en je problemen op een gezonde manier aan te gaan en te verwerken kun jij rustig en chill naar je werk toe gaan. Op de een of andere manier is het ook zo dat als jij je goed voelt je bijna geen tegenslagen krijgt en als je die wel krijgt dan kun je er goed mee om gaan.

Als je dan helemaal zen op je werk aan komt kun jij het overzicht op de groep houden. Je voelt je zeker van jezelf en je weet dat wat jij doet goed is. Als er dan op een onbewaakt moment toch twee personen ruzie krijgen heb jij de rust en het geduld om dit op te lossen. Je laat deze mensen elkaar de hand schudden en laat ze aan het werk gaan. Er komt weer een fijne sfeer op de groep en de rest van de dag verloopt soepel.

Ja leuk, maar hoe doe je aan zelfontwikkeling?

Zelfontwikkeling

Zelfontwikkeling is een lang proces. Het is niet zo dat ik in één blog uitleg wat je moet doen, jij dit leest en het probleem is opgelost. Het is een commitment dat je maakt aan jezelf voor de rest van je leven. Je hoeft niet te verwachten dat je na één keer zelfontwikkeling klaar bent.

Ik heb nu al veel meer geschreven dan ik in eerste instantie had willen doen. Als ik hieronder nu ook nog alle tips en mijn ervaring van het afgelopen weekend ga beschrijven wordt het bericht veel te lang en ben ik bang dat ik jou aandacht ga verliezen. En het analyse programma van deze site gaat dan ook mopperen dat het bericht te lang is.

Maar ik wil je toch alvast 3 tips meegeven.

Die ga ik dan de volgende keer verder uitwerken en verwerken in wat ik geleerd heb afgelopen weekend.

  1. Neem tijd voor je gevoel.
    Echte tijd. Zonder tv, zonder boek, zonder telefoon, zonder muziek. Zonder welke mogelijke afleiding dan ook. Ga staan of zitten en voel. Stop met denken en voel. Heb het lef om alle mogelijke emoties in je naar boven te laten komen. Of je nu moet lachen of huilen. Laat het er zijn. Een minuut of 5 of 10 per dag is al genoeg.
  2. Ben lief voor jezelf.
    En dan bedoel ik niet lief in de zin van: 'Oh jij verdient echt wel deze hele bak Ben and Jerrys'. Dan bedoel ik dat je lieve dingen tegen jezelf zegt. 'Shit meid, wat zie jij er goed uit vandaag!' Als je dit tegen je beste vriendin zou kunnen zeggen, waarom dan niet tegen jezelf?
  3. Dans!
    Ik weet niet of ik de enige ben, maar als ik me slecht voel kruip ik op de bank met een dekentje en kan ik uren in dezelfde houding zitten of liggen en Netflix kijken. Héél vreemd hoor.. maar dit werkt niet!
    Hoe gek het ook klinkt en voelt, zet je favo dans-hitje op, volume op 10 en dans. Welke emotie er ook omhoog komt dans net zolang tot je moet lachen. Nog vreemder, dit werkt wel.
    Hoe dat kan? Lees mijn volgende blog 🙂

 

Gratis tip van ons pap: Behandel jezelf zoals jij je beste vriend of vriendin zou behandelen. Ben je eigen beste vriend.

 

Bedankt voor het lezen. In de volgende blog geef ik uitleg over hoe zelfreflectie jou helpt om jezelf beter te leren kennen.

Heb je nog vragen? Check even mijn Facebook of Insta AndersinBegeleiden en stuur me een berichtje.

doeii.

Al zo lang als ik me kan herinneren was mijn lichaam vrij onvoorspelbaar.

 

Om de haverklap was ik ziek. Niet de griep ziek, maar 'op' ziek. Ik was 'gewoon moe' maar kon zelf niet verklaren waar het vandaan kwam. Op mijn 12e heb ik enkele keren bloed laten prikken, maar daar kwam steeds niks uit. Toen stonden we er ook niet bij stil dat ik misschien chronisch ziek was.

Buiten dat was ik depressief. Daar was niet echt een reden voor. Het was soms moeilijk thuis, ik was niet de populairste van de klas en werd wel eens gepest. Maar echt depressief waardig leek me dat niet.

Op mijn 10e werd ik voor het eerst ongesteld en dat gaf meteen ernstige klachten mee. Pijn zo erg dat ik er van lag te huilen en schreeuwen. Vaak moest ik overgeven of viel ik flauw. Later kreeg ik tijdens de eisprong ongekende pijnen. Alsof iemand van binnenuit met een mes in me sneed om naar buiten te komen.

Voor al die klachten was nooit echt een oorzaak gevonden.

Jaren later kwamen de diagnoses.

Nu een jaar geleden kwam een arts erachter dat de depressies biologisch waren, erfelijk, terwijl ik er altijd van overtuigd was dat zoiets een sociaal/emotionele oorzaak heeft.

Vanuit mijn moeders kant van de familie blijkt er een mutatie fout in het COMT gen te zitten waardoor er bij ons minder ‘happy’ stofjes (o.a. dopamine en serotonine) worden aangemaakt en de ‘stess’ stofjes (o.a. adrenaline) slecht worden afgebroken.

Misschien kun je zelf wel invullen wat voor een scala aan klachten dat kan geven. Toen ik daar voedingssupplementen voor ging slikken, die de werking van het gen overnemen, en het voedsel waar ik allergisch voor bleek te zijn niet meer dronk en at ging het meteen stukken beter. Alsof de Christel die altijd ergens in mij verstopt zat er nu eindelijk uit kwam.

Endometriose. Een chronische aandoening bij de baarmoeder en eierstokken.

Alleen bleef de buikpijn bij mijn maandelijkse periode. De oorzaak daarvan ontdekte we de tweede week van dit jaar. Met extreme buikpijn (ovulatie pijn maar dan véél erger dan ik ooit had gehad) bracht een collega mij ‘s nachts tijdens mijn slaapdienst naar de huisartsenpost.

De volgende dag zagen ze met een echo dat ik een cyste ter grote van een mandarijntje op mijn rechter eierstok had.

Mooi dacht ik. Hup dat ding eruit en dan is dat ook weer klaar.

Zo simpel bleek het helaas niet. Na de operatie kreeg ik te horen dat ik endometriose heb. Een chronische aandoening bij de baarmoeder en eierstokken die in de ergste gevallen, als het niet behandeld wordt, kan leiden tot onvruchtbaarheid. Ik moest per direct aan de pil om mijn cyclus stil te leggen.

Pas weken later kwam het besef kei hard binnen. Ik ben chronisch ziek.

chronisch ziek

Chronisch ziek en werken als zelfstandige ondernemer.

Als je als ZZP’er werkt ga je niet lekker rustig thuis zitten tot je volledig opgeknapt bent en je alles verwerkt hebt. Geen werk is geen geld. Had je je maar moeten verzekeren hoor ik wel eens. Helaas blijkt dat ook niet zo simpel.

Nu zit ik natuurlijk met een hoop vragen. Misschien zitten er onder de lezers hier nog enkele ZZP’ers of niet ZZP’ers die ook (chronisch) ziek zijn. Of begeleiders die willen weten hoe het is om mensen te begeleiden met een chronische ziekte. Ik wil zelf graag antwoorden, maar jullie misschien ook?

  • Heeft het zin om je als ZZP’er te verzekeren tegen een chronische ziekte.
  • Had ik uitgekeerd kunnen worden als ik me goed had verzekerd.
  • Als je al chronisch ziek bent, willen verzekeraars je dan nog wel verzekeren.
  • Hoe kun je jou tijd en energie het beste voor jezelf indelen. (Hier schreef mijn zusje, die zelf fibromyalgie heeft, een mooi stuk over!) 
  • Wanneer besluit je thuis te blijven, en wanneer besluit je te gaan werken.
  • (Hoe) zeg ik dit tegen mijn toekomstige opdrachtgevers.
  • Hoe wil ik dat mijn opdrachtgevers en evt. collega’s omgaan met het feit dat ik chronisch ziek ben.
  • Kun je nog wel ZZP’er blijven.
  • Hoe wil ik over het algemeen dat mensen omgaan met mijn chronische ziekte(s).
  • Niet werken en toch iets leuks gaan doen, kan dat.

chronisch positief

Ik probeer van alles de positieve kant te zien. Ook nu ik weet dat ik 2 chronische aandoeningen heb. Ik heb dit niet voor niets gekregen. Ik wil hier van leren en anderen er mee helpen. Alle mogelijkheden wil ik aangrijpen.

Daarom wil ik deze vragen beantwoord hebben. Mis jij hier een vraag, of zijn er andere dingen omtrent ZZP’er zijn en (chronisch)ziek zijn die je wil weten? Stuur me gerust een berichtje, ik zoek het graag voor jou uit!

Veel liefs, Christel

Zoals jullie op insta misschien voorbij hebben zien komen had ik besloten om mijn kapsel eens drastisch te veranderen. Ik wist dat ik er reactie op zou krijgen, in mijn privé leven maar zeker op het werk van de bewoners. Dat is ook prima. Hier een aantal van de leuke reacties die ik heb gekregen van bewoners.

Meer verhalen lezen?

Tatoeages en piercings in de zorgsector

Afschuwelijk kapsel!

Op de woongroep hebben we een bewoner die het leuk vind om reactie uit te lokken. Hoe de reactie is maakt hem, volgens mij, niet zoveel uit. Dat je van verschillende mensen zoveel verschillende reacties krijgt lijkt hem nogal te boeien en doet dan ook zijn best om die keer op keer uit te lokken.

nieuw kapselZo heeft hij altijd commentaar op mijn, volgens hem veel te oude, auto, op mijn kleding die hij tuttig vind en op mijn lengte. (je bent maar een kleeeeeeeeeeein vrouwtje!)

Nu kwam ik dus binnen met een totaal ander kapsel. Hij komt volledig in mijn bubbel staan, slaat een arm om me heen en komt met zijn gezicht veel te dicht bij de mijne. Zoals hij heel vaak doet omdat hij niet zo’n goed gevoel heeft voor het op een gepaste manier afstand houden van andere mensen.

Hij kijkt me een tijdje aan en zegt: ‘Naar de kapper geweest!?’
Op de hoop dat er voor de verandering eens een complimentje uit komt kijk ik hem aan en knik enthousiast mijn hoofd. ‘Ja, klopt. Goed gezien.’

‘Oh.’ Zegt hij. Ik hoor het al aan de toon. Dat kan niet veel goeds betekenen. Vervolgens komt er een welbekende grijns op zijn gezicht. Ik kan al bijna raden wat er uit zijn mond gaat komen.

‘AFSCHUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUWELIJK’

De grijns is niet van zijn gezicht af te slaan en er komt een hinnikende lach uit. Gelukkig dat hij het in ieder geval zo grappig vind. Nu weet ik dat hij het niet persoonlijk bedoelt, dat scheelt weer. Maar een andere reactie was ook wel fijn geweest. Al moet ik van binnen altijd erg hard lachen als ik aan zijn gezicht zie dat hij in spanning de reactie afwacht.

Ohw, Leuwk!

De reactie die ik liever had gehad kwam van een andere bewoonster af. Zij heeft wat moeite om zichzelf verbaal uit  te drukken omdat haar taalbeheersing niet zo goed is maar ze doet wel haar best om te communiceren.

Op met moment dat ze mij binnen ziet komen komt er een enthousiaste glimlach op haar gezicht en komt er met een hoge toon ‘ja!’ uit haar mond. Een uitspraak die ze, neem ik aan, vaak gebruikt om aan te geven dat het goed is, of dat ze iets leuk vind.

Dan doet ze haar armen omhoog tot deze tot recht vooruit steken om aan te geven dat ze een knuffel wil. Die krijgt ze natuurlijk ook. Er komt een Ernie achtige knorrend lachje uit haar keel en ze staat even te trappen. Dan wijst ze naar mijn gezicht. ‘Kapper?’ Ze glimlacht ‘Ja, klopt T. Ik ben naar de kapper geweest.’

Ze laat haar arm zakken, zucht eens diep en zegt dan met een bloedserieus gezicht ‘ohw, leuwk!’ Aan de manier van zeggen, de intonatie en haar mimiek was overduidelijk te merken dat ze de reactie heeft ‘ge- papegaaid’, maar volgens mij meende ze het wel.

Een minuut of 10 later komt ze weer naar me toe. Strijkt ze met haar hand zachtjes over mijn haren. Dan zegt ze heel standvastig ‘Ja. Moowi.’ En knikt er hevig bij. Ook weer perfect ge-papegaaid. Daarna weer haar knorrende Ernie lach.

Heerlijk om haar zo te zien. Goed ge-papegaaid, gemeend of niet, ik vond het een mooie reactie.

Een nieuw kapsel is gewoon even wennen.

Voor twee andere bewoners was het nieuwe kapsel vooral even wennen. Dat lieten ze ieder op hun eigen manier werken.

Nee, Ja

Een van die twee vroeg me of ik naar de kapper was geweest. ‘Ja klopt’ zei ik. Ze trok haar neus op alsof ze iets heel smerigs in haar mond had. Haar manier om iets in de negatieve zin aan te geven.

kort haarDus ik vroeg haar. ‘Vind je het niet zo mooi?’ Heel zachtjes, alsof ze het eigenlijk niet durft te zeggen fluistert ze ‘nee.’

Dat wist ik van te voren al. Ze heeft een hekel aan veranderingen. Meestal is het na een tijdje wel prima. Je moet haar even lekker weerstand laten bieden en dan is het later weer goed. Ik begon te lachen om haar reactie. Het gezicht wat ze er bij trok. Prachtig!

‘Ja dat dacht ik al’  lachte ik. ‘Is niet erg meid, je kunt niet alles mooi vind.’
‘Nee.’ Antwoordde ze weer terwijl ze haar gezicht nog steeds in hetzelfde grimas getrokken had.

Enkele dagen later zag ik haar weer op de woongroep. Toen ik haar uitnodigde om even te knuffelen en we daarna wat aan het geinen waren keek ze me aan, wees naar mijn haar en zei ‘Ik vind het toch wel mooi.’

Ook die had ik aan zien komen en dus begon ik  weer te lachen. Ze kan ook zo leuk uit de hoek komen en ze is zo voorspelbaar. ‘Dankjewel P.’ Zei ik tegen haar terwijl ik een arm om haar heen sloeg. De brede grijns en het ondeugende snoetje wat ze dan op kan zetten is onbetaalbaar.

Gewoon kei hard negeren

meerdere bewoners op de groep hebben autisme. Maar V. kan het minst goed met veranderingen om gaan en heeft de sterkste drang van iedereen om dingen op zijn manier te doen. V. gaf toch wel de meest onverwachte reactie die ik had meegemaakt.

Hij negeerde me volledig! Toen hij terugkwam van de dagbesteding en de keuken inliep zei ik ‘Hé, V!’ Maar hij reageerde niet op me. Nu gebeurd dat wel vaker. Ik denk dat hij dan eerst even tot zichzelf moet komen voor hij wil praten. Prima.

Maar hij keek me niet aan en praatte later ook niet tegen me. Het had me bijna een hele dienst gekost voor ik er een woord uit kreeg bij hem.

Hij zal gedacht hebben, maar dit moet ik niet hebben! Hij ontweek me volledig. Ik denk dat de verandering aan mijn gezicht te groot was voor hem om op dat moment te kunnen hendelen.

Ik besloot hem maar met rust  te laten. Hij moet toch op zijn eigen tempo aan die dingen wennen. Daar kun je niks aan forceren. Tegen het eind van mijn dienst maakte hij weer oogcontact en praatte hij weer met me maar niet meer dan nodig was.

Pas een dienst later konden we weer samen kletsen en ouwehoeren. Toen had hij het denk ik verwerkt dat ik een totaal ander kapsel. Maar hij heeft er verder geen woord meer over gezegd.

Bijna een half jaar geleden heb ik de training Gentle Teaching gevolgd. Toen ik met mijn opleiding bezig was en een onderzoek moest doen naar methodes kwam ik hem al eens tegen. Deze methode is anders dan alle andere methodes die ik in boeken op of het internet tegenkwam. Het trok dan ook meteen mijn aandacht. Maar waarom dan?

De methode Gentle Teaching focussed zich niet op het afleren van bepaalde gedragingen, het aanleren van een vaardigheid of het oplossen van problemen maar op het creëren van een band vanuit de mens met jou als begeleider en de anderen om hem heen.

En dat past mij wel.

Dat lees je dan ook terug bij mijn missie. Maar op school leerde ik dat je een professionele afstand moest houden van je cliënten. Je moest je niet mee laten slepen door de problemen van jou cliënt. Dat snap ik enerzijds wel, want je moet niet thuis huilend op de bank gaan zitten om andermans ellende.

Maar van de andere kant: Als een van de mensen die ik begeleid er helemaal doorheen zit dan mag dat toch iets met mij doen? Door de jaren heen heb ik een band met de mensen die ik begeleid opgebouwd, ik geef oprecht om hen en merk dat ik van ze hou.

Ik ben toch mens om emoties te voelen? Ik werk toch in de zorg om er voor anderen te zijn, met hen mee te voelen en leven, omdat ik om de mens geef, wil dat zij zich kunnen ontwikkelen en geluk mogen ervaren? Is dat voor jou ook de reden geweest om de zorg/culturele sector in te gaan, of het onderwijs? En draag je dat nu nog uit?

Wat zegt Gentle Teaching?

De methode Gentle Teaching gaat ervanuit dat ieder mens de behoefte heeft om companionship te voelen. Dit betekent dat als alles goed zou zijn ieder mens zich:

  1. Veilig voelt in de aanwezigheid van de ander
  2. Onvoorwaardelijk geliefd voelt door de ander
  3. Liefdevol voelt naar de ander
  4. Verbonden voelt met de ander en de ander vertrouwt

Knuffel Giraffe

Het is dus aan jou als begeleider de taak dat jou deelnemers of bewoners dit bij jou kunnen ervaren en leren. Ik ben hier al een tijdje mee bezig en geloof me, het is moeilijker dan het lijkt, maar geweldig mooi en hartverwarmend als je ziet dat het werkt.

Vertrouwen wekken doet je o.a. door je beloftes na te komen. Hier 5 tips om je beloftes na te kunnen komen!

John McGee

John McGee

De grondlegger van Gentle Teaching, John McGee, zegt dat het belangrijk is dat wanneer je met mensen werkt, je te focussen op het hart van mensen. Hoe is iemand van binnen? Vervelend dat iemand ‘ongewenst’ gedrag vertoont, maar dat gedrag komt ergens vandaan.

Zie het gedrag als een uiting van innerlijke pijn, verdriet, angst etc. Vraag jezelf af wat er in iemand omgaat wanneer hij of zij zo tekeer gaat. Als begeleider zijnde is het jou taak om je te kunnen verbinden met die persoon, zijn gebroken hart te zien en te helpen met het helen daarvan.

Stel eens geen doel. Maar ben er gewoon.

Het heeft geen zin om je op het gedrag van iemand te focussen wanneer hij of zij zich slecht voelt en proberen dit gedrag af te leren. Het is gek om als doel te hebben dat iemand van ‘ongewenst’ gedrag af moet komen zodat jij als begeleider, en de omgeving, er geen last meer van hebt.

Dat is toch raar als je er bij stil staat dat het gedrag voort komt vanuit het innerlijk van de mens. Vanuit wat hij of zij heeft meegemaakt, van de emoties die hij voelt en de gedachten die door het hoofd gaan?

Het belangrijkste is dat jij als begeleider er voor die ander bent. Dat jij die ander accepteert zoals die is en hem leert om zich veilig te voelen, zich geliefd te voelen, en leert dat hij liefdevol naar anderen kan zijn.

aandacht

Aan jou als begeleider om dat te bewerkstelligen en degene die jij begeleid te ondersteunen in het onderhouden van een zorgzame groep mensen om hem heen waar hij zich goed bij voelt. Wanneer je daar jou focus op durft te leggen zal uiteindelijk dat ‘ongewenste’ gedrag vanzelf verdwijnen.

"Want als iemand lekker in zijn vel zit heeft hij geen reden meer om te slaan, schoppen of te schreeuwen."

Ik vind dat prachtig om van die man te horen. Het filmpje staat op de website van Gentle Teaching (in het Engels). Ik kan me er enorm in vinden.

Wanneer ben ik het vervelendst om mee om te gaan? Als ik me ongelukkig voel. Want dan is ieder woord me teveel. Als ik gelukkig ben ben ik makkelijk in de omgang, kan ik veel hebben, ben ik geduldig, liefdevol, wil ik grapjes maken etc. Ik denk dat dit voor iedereen wel herkenbaar is toch?

Maar ja hoe pas je dat dan toe in de praktijk? Natuurlijk is het niet altijd makkelijk om te doen wat John zegt. Tijdens de cursus heb ik nog veel meer informatie gekregen om toe te passen in de praktijk, wat ik dan ook met veel plezier doe want ik merk direct resultaat. Daar zal ik in een andere blog meer over vertellen.

Een voorbeeldje uit eigen ervaring.

Een tijdje geleden was ik op het werk en werkte ik samen met een andere collega. Ik noem haar T. Ze ging boodschappen doen en zou een of twee bewoners meenemen. De rest zou bij mij op de dagbesteding, die bij de woongroep gevestigd zit, blijven.

Een van de jongens die bij mij zou blijven werd daar heel vervelend van. Want hij wilde mee boodschappen gaan doen. Hij ging dus dat ‘ongewenste’ gedrag vertonen. Werd boos, verdrietig, mijn collega kreeg hem niet naar de dagbesteding en hij ging buiten bij een struikje staan te mokken.

Met de beste intenties gaat T naar hem toe om uit te leggen waarom hij niet mee mocht. Ze hadden eerder al eens afgesproken dat hij niet altijd mee kon met boodschappen doen, maar als het wel kon zou ze hem meteen vragen. Daar herinnerde ze hem aan met de mededeling dat hij dus ook niet boos hoefde te zijn want hij had het van te voren kunnen weten. T ging met de andere bewoners op pad naar de supermarkt.

Toen schoot de cursus Gentle Teaching weer te binnen.

omhelzingDaarna begon ik ook nog aan hem te trekken dat hij mee naar binnen moest. Maar dat wilde hij niet. Natuurlijk niet. Hij was boos. Toen schoot de cursus Gentle Teaching weer te binnen.

Ik zei hem dat hij even buiten mocht blijven als hij dat wilde en dat ik zo nog wel eventjes kwam kijken hoe het ging. Ik wilde hem de tijd en ruimte geven die hij nodig had om even tot zichzelf te komen. Die heb je zelf namelijk ook wel eens nodig, dus waarom hij niet?

Enkele minuten later ging ik weer bij de bewoner kijken. Ik sloeg een arm om hem heen en zei ‘Je voelt je niet zo fijn hè? Baal je zo dat je niet mee mocht met boodschappen doen?’ Toen kwam het er allemaal uit. Wat bleek, het ging hem helemaal niet om het wel of niet mee gaan met boodschappen doen.

Het ging hem erom dat hij niet wist hoe hij zijn tijd op de dagbesteding in moest vullen. Er zou productie werk komen maar door enkele vervelende voorvallen was dit niet meer geregeld waardoor hij bijna geen werk meer had. Dat verveelde en frustreerde hem en daarom wilde hij mee boodschappen doen. Zodat hij iets te doen had.

 

Uiteindelijk kon ik praktisch gezien niks aan de situatie veranderen.

Ik kon geen werk toveren. (creatief doen, puzzelen, handwerk etc. was voor hem geen werk) Wat ik wel kon doen was me inleven in zijn situatie en proberen voor te stellen welk gevoel zijn gedrag veroorzaakte. Daar heb ik samen met hem over gepraat en samen hebben we onderzocht wat hij zou kunnen gaan doen (In overleg met de begeleider van die dag) als hij zich verveelt.

Ik geloof niet dat hij uiteindelijk iets met dat lijstje gedaan heeft. Dat is denk ik ook niet van belang. Ik denk dat het belangrijkste is dat die jongen zich op dat moment serieus genomen voelde. Dat hij wist dat er naar hem geluisterd werd, zijn emoties serieus genomen werden en dat het oké was zoals het was.

Je moet dus verder kijken dan het gedrag van iemand. Er zit een groot verschil tussen hoe iemand doet en hoe iemand is. Ik denk dat daar in de zorg te weinig aandacht aan wordt besteed. Iemand wordt te snel bestempeld als ‘lastig’. We kennen allemaal wel die ‘lastige’ cliënt die keer op keer besproken wordt op de vergadering om zijn of haar gedrag waarbij welke maatregel dan ook niet werkt.

Ben eens Gentle <3

knuffelen

Het punt is niet dat het gedrag lastig is, het punt is dat wij niet weten hoe we er mee om moeten gaan. Wij zien niet dat het misschien wel letterlijk een schreeuw om aandacht is, letterlijk een roep om hulp. In plaats van hem de mond te snoeren, luister eens naar de schreeuw.

Zet je over je vooroordelen en irritaties heen en pak die bewoner of deelnemer bij de hand als dat mogelijk is. Misschien kan hij zich uitdrukken, misschien niet. Maar vraag eens ‘Wat is er met je aan de hand? Zit je niet lekker in je vel?’ Zonder dat je een oordeel hebt of een oplossing hoeft te bieden. Kijk hem aan, sla eventueel een arm om hem heen of geef een knuffel en meen vanuit de grond van je hart als je zegt ‘Wat vervelend.. Ik ben er voor je!’

Hoera het is dierendag! Een ode aan alle prachtige dieren die op deze planeet rondlopen. Ieder met hun eigen functie en gedragingen. Ieder op hun eigen manier mooi. Maar dieren zijn meer dan dieren. Huisdieren in het bijzonder zijn vaak de beste vriend van de mens.

Als ik naar mijn (mijn ouders) hondje Benji kijk voel ik alleen maar liefde. Dat beestje heeft me door zoveel ellende heen geholpen. Terwijl ik huilend aan de keukentafel zat en dat beestje bij me kwam zitten en met vragende puppy ogen naar me keek bood dat enorm veel troost. Het stomme is, zo’n beestje hoeft praktisch niks te doen en je voelt je er al door begrepen.

Ik bedoel, kijk dat koppie dan! <3

hondhondje



Dieren in de zorg. Ja of nee?

Nou maar dat is interessant! Als Benji dat voor mij kan betekenen, wat kunnen dieren dan in de zorgsector betekenen? Natuurlijk is dat wiel allang uitgevonden en zijn er al onderzoeken geweest naar het effect van dieren in de zorg.

Je gaat je er lichamelijk door ontspannen, zelfs je bloeddruk wordt lager. Een huisdier kan je steun geven, je motiveren iets te gaan doen (Want ja, je zal eerder gaan wandelen als je hondje een plasje moet doen dan wanneer je alleen zou moeten gaan). Het kan je zelfbeeld verbeteren en je contact bevorderen, kinderen kunnen zich langer concentreren en dementerende ouderen voeren makkelijker een gesprek.

Leuk! en hoe dan in de praktijk?

Voordat ik deze blog ging schrijven heb ik nooit echt onderzoek gedaan naar het effect van dieren in de zorg. Mijn interesse daarvoor is begonnen te branden toen ik een aantal jaar geleden stage liep. Het was in een Thomashuis waar de zorgondernemers in kwestie een mooie bruine labrador hadden die vaak in het bewoners gedeelte rond liep.

Ik zag hoe de bewoners op konden leven als ze de vrolijke kwispelende hond de woonkamer in zagen lopen. Bewoners die standaard iedere dag een bepaald ding deden waar ze niet van af te slaan waren lieten hun spullen liggen voor het beestje.

En logisch eigenlijk. Als wij bij een vriend thuis komen (en je bent niet bang voor honden) dan vlieg je ook het liefst op de hond af met een stem die opeens 3 octaven hoger kan dan normaal om het beestje knuffelend te vertellen hoe lief of mooi je hem vind.

Hij wilde van alles en hij praatte ineens honderduit

Later werkte ik ambulant bij een jonge jongen thuis. Hij had gedragsproblemen en ik merkte dat ik het moeilijk vond om contact met hem te maken. Ik miste dat dingetje wat hij nodig had om zich open te kunnen stellen. Tot ik een hamster kreeg van mijn verjaardag. Ik besloot het aan hem te vertellen en hij leefde helemaal op. Idem dito toen ik konijnen aanschafte of een foto van mijn hondje, katten of geiten liet zien.

Iedere keer wilde hij weten hoe het met de dieren ging maar Sergeant Petronella Pluis, de hamster, vond hij in het bijzonder heel erg leuk. De vraag kwam als snel of hij alsjeblieft mee naar mijn huis mocht om met de hamster te spelen.

dieren in de zorg

hamster

^ ze kijkt altijd een beetje boos, maar is wel heel lief!

Die keren waren de leukste om met hem te werken. Samen de hond uitlaten, een fort bouwen voor de hamster, bij de geitjes kijken of de konijnen voeren. Van een kind waarvan ik soms niet wist hoe ik erop moest reageren veranderde hij in een enorm lief, zacht en goedaardig kind. Hij wilde van alles en hij praatte ineens honderduit. Ik geloofde dat het in hem zat, ik wist alleen niet hoe ik het eruit moest krijgen.

Nog voor ik de theorie erover las had ik in de praktijk het wonder van dieren in de zorg al mogen ervaren en ik was verkocht. Wanneer ik mijn psychische gezondheidscentrum op ga starten wil ik dan ook dieren inzetten zodat mensen zich veilig en op hun gemak voelen.

Mag dat zomaar?

Je kan in overleg altijd een huisdier meenemen naar het werk. In principe kan iedereen met een huisdier bezoeken te komen doen in een instelling. Al is dat niet altijd even verstandig. Wanneer je dieren professioneel inzet moeten er aan verschillende regels voldaan worden:

  • Je dier moet goed gesocialiseerd zijn
  • Mag geen enkele vorm van agressie vertonen
  • Mag geen enkele vorm van afwerend gedrag vertonen
  • De begeleider moet het dier onder controle hebben
  • Het dier moet gewend zijn aan vreemde geluiden en aanrakingen
  • Gezondheid voorop! Het dier moet behandeld zijn tegen vlooien, wormen, teken etc.
  • Maar ook de mensen moeten in een staat van gezondheid zijn dat ze het bezoek van een dier aankunnen

Daarbij moet je als begeleider een opleiding doen om met jou huisdier deze bezoeken professioneel te mogen doen. Die opleiding wil ik dan natuurlijk ook gaan volgen zodat ik dieren verantwoord in kan gaan zetten.

Het inzetten van dieren in de praktijk kan heel veel mooie ervaringen op leveren voor de cliënt, het dier en de begeleider. Het past na mijn idee perfect bij mijn wens bij te dragen aan het geluk van een mens.

Wat vind jij? Laat je mening maar horen!