De basis van Gentle Teaching en mijn ervaring

Bijna een half jaar geleden heb ik de training Gentle Teaching gevolgd. Toen ik met mijn opleiding bezig was en een onderzoek moest doen naar methodes kwam ik hem al eens tegen. Deze methode is anders dan alle andere methodes die ik in boeken op of het internet tegenkwam. Het trok dan ook meteen mijn aandacht. Maar waarom dan?

De methode Gentle Teaching focussed zich niet op het afleren van bepaalde gedragingen, het aanleren van een vaardigheid of het oplossen van problemen maar op het creëren van een band vanuit de mens met jou als begeleider en de anderen om hem heen.

En dat past mij wel.

Dat lees je dan ook terug bij mijn missie. Maar op school leerde ik dat je een professionele afstand moest houden van je cliënten. Je moest je niet mee laten slepen door de problemen van jou cliënt. Dat snap ik enerzijds wel, want je moet niet thuis huilend op de bank gaan zitten om andermans ellende.

Maar van de andere kant: Als een van de mensen die ik begeleid er helemaal doorheen zit dan mag dat toch iets met mij doen? Door de jaren heen heb ik een band met de mensen die ik begeleid opgebouwd, ik geef oprecht om hen en merk dat ik van ze hou.

Ik ben toch mens om emoties te voelen? Ik werk toch in de zorg om er voor anderen te zijn, met hen mee te voelen en leven, omdat ik om de mens geef, wil dat zij zich kunnen ontwikkelen en geluk mogen ervaren? Is dat voor jou ook de reden geweest om de zorg/culturele sector in te gaan, of het onderwijs? En draag je dat nu nog uit?

Wat zegt Gentle Teaching?

De methode Gentle Teaching gaat ervanuit dat ieder mens de behoefte heeft om companionship te voelen. Dit betekent dat als alles goed zou zijn ieder mens zich:

  1. Veilig voelt in de aanwezigheid van de ander
  2. Onvoorwaardelijk geliefd voelt door de ander
  3. Liefdevol voelt naar de ander
  4. Verbonden voelt met de ander en de ander vertrouwt

Knuffel Giraffe

Het is dus aan jou als begeleider de taak dat jou deelnemers of bewoners dit bij jou kunnen ervaren en leren. Ik ben hier al een tijdje mee bezig en geloof me, het is moeilijker dan het lijkt, maar geweldig mooi en hartverwarmend als je ziet dat het werkt.

Vertrouwen wekken doet je o.a. door je beloftes na te komen. Hier 5 tips om je beloftes na te kunnen komen!

John McGee

John McGee

De grondlegger van Gentle Teaching, John McGee, zegt dat het belangrijk is dat wanneer je met mensen werkt, je te focussen op het hart van mensen. Hoe is iemand van binnen? Vervelend dat iemand ‘ongewenst’ gedrag vertoont, maar dat gedrag komt ergens vandaan.

Zie het gedrag als een uiting van innerlijke pijn, verdriet, angst etc. Vraag jezelf af wat er in iemand omgaat wanneer hij of zij zo tekeer gaat. Als begeleider zijnde is het jou taak om je te kunnen verbinden met die persoon, zijn gebroken hart te zien en te helpen met het helen daarvan.

Stel eens geen doel. Maar ben er gewoon.

Het heeft geen zin om je op het gedrag van iemand te focussen wanneer hij of zij zich slecht voelt en proberen dit gedrag af te leren. Het is gek om als doel te hebben dat iemand van ‘ongewenst’ gedrag af moet komen zodat jij als begeleider, en de omgeving, er geen last meer van hebt.

Dat is toch raar als je er bij stil staat dat het gedrag voort komt vanuit het innerlijk van de mens. Vanuit wat hij of zij heeft meegemaakt, van de emoties die hij voelt en de gedachten die door het hoofd gaan?

Het belangrijkste is dat jij als begeleider er voor die ander bent. Dat jij die ander accepteert zoals die is en hem leert om zich veilig te voelen, zich geliefd te voelen, en leert dat hij liefdevol naar anderen kan zijn.

aandacht

Aan jou als begeleider om dat te bewerkstelligen en degene die jij begeleid te ondersteunen in het onderhouden van een zorgzame groep mensen om hem heen waar hij zich goed bij voelt. Wanneer je daar jou focus op durft te leggen zal uiteindelijk dat ‘ongewenste’ gedrag vanzelf verdwijnen.

"Want als iemand lekker in zijn vel zit heeft hij geen reden meer om te slaan, schoppen of te schreeuwen."

Ik vind dat prachtig om van die man te horen. Het filmpje staat op de website van Gentle Teaching (in het Engels). Ik kan me er enorm in vinden.

Wanneer ben ik het vervelendst om mee om te gaan? Als ik me ongelukkig voel. Want dan is ieder woord me teveel. Als ik gelukkig ben ben ik makkelijk in de omgang, kan ik veel hebben, ben ik geduldig, liefdevol, wil ik grapjes maken etc. Ik denk dat dit voor iedereen wel herkenbaar is toch?

Maar ja hoe pas je dat dan toe in de praktijk? Natuurlijk is het niet altijd makkelijk om te doen wat John zegt. Tijdens de cursus heb ik nog veel meer informatie gekregen om toe te passen in de praktijk, wat ik dan ook met veel plezier doe want ik merk direct resultaat. Daar zal ik in een andere blog meer over vertellen.

Een voorbeeldje uit eigen ervaring.

Een tijdje geleden was ik op het werk en werkte ik samen met een andere collega. Ik noem haar T. Ze ging boodschappen doen en zou een of twee bewoners meenemen. De rest zou bij mij op de dagbesteding, die bij de woongroep gevestigd zit, blijven.

Een van de jongens die bij mij zou blijven werd daar heel vervelend van. Want hij wilde mee boodschappen gaan doen. Hij ging dus dat ‘ongewenste’ gedrag vertonen. Werd boos, verdrietig, mijn collega kreeg hem niet naar de dagbesteding en hij ging buiten bij een struikje staan te mokken.

Met de beste intenties gaat T naar hem toe om uit te leggen waarom hij niet mee mocht. Ze hadden eerder al eens afgesproken dat hij niet altijd mee kon met boodschappen doen, maar als het wel kon zou ze hem meteen vragen. Daar herinnerde ze hem aan met de mededeling dat hij dus ook niet boos hoefde te zijn want hij had het van te voren kunnen weten. T ging met de andere bewoners op pad naar de supermarkt.

Toen schoot de cursus Gentle Teaching weer te binnen.

omhelzingDaarna begon ik ook nog aan hem te trekken dat hij mee naar binnen moest. Maar dat wilde hij niet. Natuurlijk niet. Hij was boos. Toen schoot de cursus Gentle Teaching weer te binnen.

Ik zei hem dat hij even buiten mocht blijven als hij dat wilde en dat ik zo nog wel eventjes kwam kijken hoe het ging. Ik wilde hem de tijd en ruimte geven die hij nodig had om even tot zichzelf te komen. Die heb je zelf namelijk ook wel eens nodig, dus waarom hij niet?

Enkele minuten later ging ik weer bij de bewoner kijken. Ik sloeg een arm om hem heen en zei ‘Je voelt je niet zo fijn hè? Baal je zo dat je niet mee mocht met boodschappen doen?’ Toen kwam het er allemaal uit. Wat bleek, het ging hem helemaal niet om het wel of niet mee gaan met boodschappen doen.

Het ging hem erom dat hij niet wist hoe hij zijn tijd op de dagbesteding in moest vullen. Er zou productie werk komen maar door enkele vervelende voorvallen was dit niet meer geregeld waardoor hij bijna geen werk meer had. Dat verveelde en frustreerde hem en daarom wilde hij mee boodschappen doen. Zodat hij iets te doen had.

 

Uiteindelijk kon ik praktisch gezien niks aan de situatie veranderen.

Ik kon geen werk toveren. (creatief doen, puzzelen, handwerk etc. was voor hem geen werk) Wat ik wel kon doen was me inleven in zijn situatie en proberen voor te stellen welk gevoel zijn gedrag veroorzaakte. Daar heb ik samen met hem over gepraat en samen hebben we onderzocht wat hij zou kunnen gaan doen (In overleg met de begeleider van die dag) als hij zich verveelt.

Ik geloof niet dat hij uiteindelijk iets met dat lijstje gedaan heeft. Dat is denk ik ook niet van belang. Ik denk dat het belangrijkste is dat die jongen zich op dat moment serieus genomen voelde. Dat hij wist dat er naar hem geluisterd werd, zijn emoties serieus genomen werden en dat het oké was zoals het was.

Je moet dus verder kijken dan het gedrag van iemand. Er zit een groot verschil tussen hoe iemand doet en hoe iemand is. Ik denk dat daar in de zorg te weinig aandacht aan wordt besteed. Iemand wordt te snel bestempeld als ‘lastig’. We kennen allemaal wel die ‘lastige’ cliënt die keer op keer besproken wordt op de vergadering om zijn of haar gedrag waarbij welke maatregel dan ook niet werkt.

Ben eens Gentle <3

knuffelen

Het punt is niet dat het gedrag lastig is, het punt is dat wij niet weten hoe we er mee om moeten gaan. Wij zien niet dat het misschien wel letterlijk een schreeuw om aandacht is, letterlijk een roep om hulp. In plaats van hem de mond te snoeren, luister eens naar de schreeuw.

Zet je over je vooroordelen en irritaties heen en pak die bewoner of deelnemer bij de hand als dat mogelijk is. Misschien kan hij zich uitdrukken, misschien niet. Maar vraag eens ‘Wat is er met je aan de hand? Zit je niet lekker in je vel?’ Zonder dat je een oordeel hebt of een oplossing hoeft te bieden. Kijk hem aan, sla eventueel een arm om hem heen of geef een knuffel en meen vanuit de grond van je hart als je zegt ‘Wat vervelend.. Ik ben er voor je!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *